PlusExpositie

Biënnale toont yin en yang van Hazenstraat

Galerie Martin van Zomeren showt ook oud werk, zoals de indrukwekkende stapel blikken met vislucht van Servaas Schoone (1950-2001).Beeld Hazenstraat Biënnale

De kunstbeurs vermoordt de galerie, zou je kunnen zeggen naar analogie van ‘video killed the radio star’. Deelnamekosten zijn hoog, opbrengsten onzeker en buiten beurspieken is het bezoek aan galeries minimaal. Maar 2020 zou het keerpunt kunnen zijn. Alle beurzen zijn afgelast en door reisrestricties stillen kunstliefhebbers hun kijkhonger dichter bij huis.

Al enige tijd proberen galeries groepsgewijs het publiek terug te winnen. Amsterdam Art Weekend en NAP zijn voorbeelden van deze strategie en de Hazenstraat Biënnale, waarvan nu de tweede editie is, past in dat rijtje. Vijf Jordaanlocaties in wat de slagader van het galeriekwartier genoemd mag worden, openen in twee lange weekenden de deuren.

Een thema, zoals bij een reguliere biënnale, ontbreekt, maar het aanbod valt ruwweg uiteen in twee tegengestelde sferen: de yin en yang van de Hazenstraat. Aan de rechteroever van de straat (bezien vanaf de Elandsgracht) heerst introspectie en contemplatie, aan de linker uitbundige vrolijkheid.

Rafelranden met bladgoud

Wat ingetogenheid betreft strijden Wouter van Leeuwen en Caroline O’Breen om voorrang. De laatste toont drie series die Margaret Lansink maakte in Japan. Uit de eerste set zwart-witfoto’s spreekt een diep verlangen en verdriet na Lansinks breuk met haar dochter. In collages van gescheurde foto’s waarbij de rafelranden met bladgoud zijn geaccentueerd, wordt de hereniging gevierd. Afsluitend zijn er wonderschone lichtdrukken (‘collotypes’), gemaakt volgens een 19de-eeuws procedé dat alleen nog wordt beoefend door meesters in Japan.

Hazenstraat Biënnale
Waar
Galeries Althuis Hofland, Wouter van Leeuwen, Caroline O’Breen, Stigter van Doesburg, Martin van Zomeren
Te zien t/m 28 juni (12-19 uur) en 1-4 juli (12-18 uur)

In de vorm van een minikunstboekenbeurs presenteert Wouter van Leeuwen de handgemaakte boeken van Gerry Johansson: klei­noden in linnen kaft en kartonnen doosje. De Zweedse fotograaf heeft een voorliefde voor troosteloze landschappen en industriegebieden, die hij vangt in intense zwart-witbarietafdrukken op klein, vierkant formaat. Een ­houten kerk naast een elektriciteitspaal, windmolens, grillige bomen. Johansson combineert een Becheriaanse droogheid met poëtische melancholie. Zijn werkwijze is de overtreffende trap van monomanie: nadat hij het dikke boek Deutschland had gemaakt, vond hij het werk niet af en produceerde hij nog een supplement.

Tussen Van Leeuwen en O’Breen zit Althuis Hofland, die is ingericht met artdecovitrinekasten. Hier is werk op papier uitgestald als artefact uit een vergeten verleden. Opvallend is het werk van Amber Andrews. Zij tekende amorfe figuren dwars over de letters van een tekst, een woekerend soort boekverluchtiging die het verhaal overstemt en overneemt.

Stokbroden uit de muur

Aan de andere kant van de straat heerst een veel uitgelatener sfeer. Stigter van Doesburg toont het werk in oplage dat is gemaakt voor Artichoke, de multiplecollectie die de galerie begon in coronatijd. Van iedere kunstenaar is ook een uniek werk te zien, zoals Josefin Arnells hilarische tekening van drie vriendinnen met extreme siliconenborsten. Thijs Kauffmann maakte door vellen papier neer te leggen en er met krijt overheen te gaan frottages van de Zweedse bosbodem. Door het resultaat te zeefdrukken op gipsplaten kan hij de omgeving die hem zo inspireert overal mee naartoe nemen.

Bij Martin van Zomeren gaat het helemaal los. De galeriehouder wilde iets met popart, kwam door de actualiteit al snel uit bij populisme en verzamelde een werken die volgens hem ‘allemaal lijden aan Gilles de la Tourette’. Stokbroden steken als fallussen uit de muur, op de achterkant van soms gescheurde schilderijen is ‘Fuck FN’ en ‘Fuck war’ gespoten en bij de ingang staat plompverloren een handgemaakte toiletpot. Zoals vaker combineert Van Zomeren de jonkies met een paar ‘oude meesters’. Van Servaas (1950-2001) is een indrukwekkende stapel blikken met vislucht te zien – een hedendaagse klassieker. En van Pieter Engels (1938-2019) een ketting met het bordje ‘Connect chain with dog’. Wie hier niet met een grijns naar buiten loopt, heeft accuzuur in zijn aderen.

Meer over