PlusFilmrecensie

‘Beyto’: te weinig scherpe kantjes in drama over coming-out van islamitische migrantenzoon

In ‘Beyto’ wordt een Turkse migrantenzoon verliefd op zijn zwemcoach. Sympathieke acteurs en goede bedoelingen zijn niet genoeg om het Zwitserse coming-outdrama boven het schematische scenario te laten uitstijgen.

Elise van Dam
Een prima chemie: Beyto (Burak Ates, links) en Mike (Dimitri Stapfer). Beeld
Een prima chemie: Beyto (Burak Ates, links) en Mike (Dimitri Stapfer).

Beyto (Burak Ates) is een getalenteerd zwemmer en een harde werker. Een modelzoon voor zijn ouders, die vanuit Turkije naar Zwitserland zijn geëmigreerd. Maar wanneer hij in zomers Leipzig verliefd wordt op zijn biologische groenten verkopende zwemcoach Mike (Dimitri Stapfer), brengt dat hem op ramkoers met de conservatieve, islamitische overtuigingen van zijn familie.

“Ben je homo ofzo?” vraagt Beyto wanneer Mike hem zijn bezwete buikspieren laat zien in de sportschool. Het nonchalante “ja” waarmee Mike die vraag beantwoordt lijkt in Beyto gevoelens los te maken die hij nooit eerder had onderkend. Erg verwarren doet het hem niet. Hij accepteert ze schijnbaar moeiteloos en loopt al snel met Mike mee in de Gay Pride, waar hij wordt herkend door twee roddelende tantes.

Ates en Stapfer hebben een prima chemie als Beyto en Mike, ondanks dat Beyto weinig aandacht besteedt aan het opbloeien van hun relatie. Ze ontmoeten elkaar, ze zijn verliefd. En dat is precies de achilleshiel van het scenario en de regie van Gitta Gsell. Elk punt in de plot wordt netjes aangeraakt, maar de film vergeet de lijnen daartussen te trekken. Terwijl het juist dat pad van A naar B is en hoe dat wordt bewandeld, waar je personages gaat begrijpen, met ze mee gaat voelen.

Beyto is een film die tijd neemt op de verkeerde momenten om vervolgens met zevenmijlslaarzen door complexe emotionele ontwikkelingen te stappen. En die zijn er nogal wat. Wanneer zijn familie lucht krijgt van zijn relatie met Mike wordt Beyto gedwongen in Turkije te trouwen met Seher, die hij kent sinds ze klein waren en beschouwt als een zusje. Terug in Leipzig met zijn kersverse bruid kan hij op weinig begrip rekenen van de licht ontvlambare Mike.

Het is alsof regisseur Gsell niet goed raad weet met de grote thema’s waar haar film aan raakt. De Turkse machocultuur (Beyto’s vrienden praten alleen over patserauto’s en tieten), en een door religie gedicteerde homofobie. Hoewel Gsell met het gedwongen huwelijk van Beyto en Seher laat zien hoe ingrijpend ver Beyto’s familie gaat om diens homoseksualiteit de kop in te drukken, wordt die kritische blik ook meteen weer afgezwakt omdat verwoestende gevolgen in de levens van de personages volledig uitblijven.

Sterker nog, de film stevent af op een nogal utopisch einde. En daarmee is Beyto een film die uiteindelijk verzandt in zijn goede bedoelingen. In een poging alle kanten van het verhaal en de verschillende culturele tradities respectvol in beeld te brengen, worden de scherpe kantjes eraf gevijld. Alles wat dreigt te gaan schuren, wordt gladgestreken.

Beyto

Regie Gitta Gsell
Met Burak Ates, Dimitri Stapfer, Ecem Aydin
Te zien in Het Ketelhuis

Meer over