PlusAlbumrecensie

Baptiste W. Hamon mixt sobere americana met Franse chansons

Met zijn derde album voegt Baptiste W. Hamon weer meer mooie liedjes toe aan zijn volstrekt authentieke oeuvre. Stilstand, gezongen in zoet zwevend Frans, is in zijn geval niet zo erg.

Stefan Raatgever
null Beeld

Het is een cocktail die ook na drie albums nog niets van zijn verleidingskracht heeft verloren. De Parijse singer-songwriter Baptiste W. Hamon (35) mixt sobere americana met Frans chanson. Dat leverde al enkele prachtig verstilde songs op in de stijl van Townes Van Zandt en Gram Parsons, maar dan gezongen in zoet zwevend Frans.

Jusqu’à la lumière biedt geen inzichten in vergelijking met Hamons eerste twee albums, hoogstens hebben de liedjes een iets lichtere grondtoon gekregen. De stilstand is in zijn geval niet zo erg. Hamon voegt simpelweg meer mooie liedjes toe aan een oeuvre dat in de popmuziek van vandaag volstrekt authentiek is.

[Tekst loopt door onder video]

Ingetogen blazers

Het mooist is Je m’abandonné à toi (Ik heb mezelf aan jou verloren), een warmbloedige akoestische song, opgesierd met ingetogen blazers. Op het eerste gezicht is Laughter Beyond the Flames, een duet met de Noorse zangeres Ane Brun, een dissonant op een verder volledig Franstalig album. Maar het past, omdat de twee muzikaal precies aansluiten bij Hamons weids opgezette folk. Jammer alleen dat hun stemmen geen volledige harmonie vinden.

Ontroerender is het slot, een herbewerking van het stokoude chanson Revoilà le soleil van Jacques Bertin. Hamon ontfranst de instrumentatie, maar laat de kern overeind: een krachtig chanson over de pieken en dalen van het bestaan.

Folk/chanson

Baptiste W. Hamon
Jusqu’à la lumière
(Soleil Blue)

Meer over