PlusHan Lips kijkt tv

Babbelend en kabbelend over het Pieterpad

Han Lips schrijft elke dag over wat hij ziet op tv. Vandaag: Dwars door de Lage Landen.

Han Lips
Dwars door de Lage Landen. Beeld EEN
Dwars door de Lage Landen.Beeld EEN

Lips moest aanvankelijk wennen aan de stijl van de Vlaamse regisseur Arnout Hauben. Houtje-touwtje-tv met de nodige manco’s, schreef hij over de eerste reeks, waarin Hauben samen met zijn geluidsman en cameraman rond de Noordzee liep. Maar een paar jaar verder is het kwartje gevallen. De truc: het verwachtingspatroon naar beneden bijstellen.

In Dwars door de Lage Landen blijft het format van eerdere reeksen ongewijzigd: Hauben wandelt met een grote rugzak en op strak geveterde bergschoenen door stad en land en knoopt met iedereen onderweg een gesprekje aan. Vaak hebben die niets om het lijf, dan vraagt hij de weg aan drie bakvissen, of babbelt hij wat met een wielrenner. Hauben heeft een onverwoestbaar opgewekt humeur, en de vriendschap met zijn twee kompanen Ruben en Philippe is hecht.

Deze week leggen ze het eerste deel van het Pieterpad af (of het laatste, afhankelijk van of je in Zuid-Limburg of in Noord-Groningen begint). Hauben bezoekt de grotten in de Sint-Pietersberg waar in de Tweede Wereldoorlog de 760 belangrijkste Nederlandse schilderijen, inclusief de Nachtwacht, opgeslagen lagen, brengt in Sittard een eerbetoon aan de daar geboren Toon Hermans en staat in Montfort stil bij het bombardement van de geallieerden dat het dorp in 1945 van de kaart veegde.

Maar die educatieve elementen zijn slechts opvulling van waar het eigenlijk om draait: kabbelende gesprekjes, droge humor en die heerlijke zachte tongval. Dwars door de Lage landen tapt uit hetzelfde vaatje als Denkend aan Holland, waarin André van Duin en Janny van der Heijden in een motorbootje rondtuffen: televisie die enkel dient ter ontspanning en vermaak, en waar je heel af en toe nog wat van opsteekt ook. En als je er weinig van verwacht, kun je er enorm van genieten.

Reageren? hanlips@parool.nl.