PlusTen slotte

Arno Hintjens (1949-2022): Belgische muziek verliest een van zijn grootste iconen

De Vlaamse rockzanger Arno Hintjens voorspelde altijd dat hij zou sterven aan een overdosis rock-’n-roll. Uiteindelijk werd hij op zijn 72ste geveld door een agressieve pancreaskanker. De Belgische muziek is een icoon armer.

Gunter van Assche
null Beeld AFP
Beeld AFP

Life’s too short to get old,” vertelde het Belgische rockicoon Arno Hintjens graag en vaak. Dat beeld moest hij na de diagnose van kanker toch bijstellen. Ouderdom was hem ineens een stuk meer genegen. Het leek wel alsof hij na de terminale diagnose het onderste uit de kan wilde halen. Het idee van de dood, daarmee kon hij leven. Hintjens was vooral dankbaar omdat hij zo’n geweldig leven had geleid. Bang was hij niet voor de dood, wél voor de pijn die eraan zou voorafgaan.

Tot de laatste minuut bleef hij optreden en muziek maken. Alsof hij zichzelf op de laatste knip nog wilde verzekeren van onsterfelijkheid. Een vreemde gedachte, want Hintjens was eigenlijk al onsterfelijk bij leven en welzijn. “It’s a long way to the top, if you wanna rock-’n-roll,” scandeerde Hintjens duizenden keren en route. Daar geloofde hij ook écht in. Hij was een veteraan, bezorgde de Belgische popmuziek zo ook een aantal klassiekers, zowel solo als met de band T.C. Matic.

Gesloten mens

Het leven viel hem soms zwaar. “Leven met mezelf, dat ben ik nog aan het leren,” zei Hintjens kort voor zijn overlijden nog. Hij was een gesloten mens. Zelfs als hij joviaal kwam binnengewaaid en grapjes maakte, kreeg je nooit het idee dat hij openhartig was. Hintjens was een meester in verdringing. Over diepere gevoelens praatte hij liever niet. “Muziek heeft me gered,” vertelde hij aan de Belgische krant De Morgen. “Geestelijk, maar ook lichamelijk. Ik ben maar één keer bij een psycholoog geweest.”

Hintjens was geen technisch geschoolde muzikant. Hij speelde goed mondharmonica, maar hij gaf altijd aan dat er meer intuïtie dan talent kwam kijken bij hem. Hintjens was een onwaarschijnlijke talentscout, die een briljante band bij elkaar kon roepen. Zelf noemde hij zich een voyeur en een vampier. Daar viel misschien wel iets voor te zeggen, maar daarmee gaf hij zichzelf iets te weinig krediet.

Nieuw geluid

Hintjens was ook steeds op zoek naar een nieuw geluid. Hij wist niet wélke klank, en kon ook vaak niet uitleggen wat hij precies wilde. Maar hij was wel zwaar onder de indruk van de energie van soulbrother James Brown. Een witte kopie wilde hij niet worden (“Ik ben zo zwart als een aspirientje”), maar hij had zijn zinnen gezet op de dansbaarheid en de gebroken ritmes in diens muziek. “Vijf Vlaamse zotten die muziek proberen te maken,” schamperden critici van het eerste uur. Ze kregen ongelijk.

In zijn Brusselse appartement hing een handgeschreven poster aan de muur, met daarop de opbeurende gedachte ‘There is always light in the darkness’. Dat idee gaf hem kracht om het pianoalbum Vivre op te nemen, dat in mei vorig jaar verscheen.

Hoog libido

Twee belangrijke mensen in zijn leven, muzikant Paul Couter en zijn ex-leraar Hubert Decleer, overleden kort na elkaar. Het leverde een prachtplaat op. Hintjens toont zich op Vivre de gevoeligste clown van de Belpop, waarbij hij een prachtige update bracht aan oude, welbekende classics als Putain Putain, Les yeux de ma mère en Elle adore le noir. “Veerkracht tonen door jezelf kwetsbaar op te stellen.” Dat idee vond het Oostendse rockmonument ineens wel goud waard.

Arno Charles Ernest Hintjens was verder ook een absolute magneet voor vrouwen. Die vielen op zijn onbeholpenheid, zei hij zelf. Maar net zo goed werd hij overrompeld door prachtige vrouwen, dankzij een overdaad aan charisma en een hoog libido. “Ik vond dat plezant, seks. Amai,” getuigde hij uitdrukkelijk in de documentaire Charlatan die vorig jaar nog over hem werd gemaakt.

Hintjens werd ziek in de herfst van 2019. Zijn omgang met de ziekte was moedig, zijn chemotherapie een helletocht. Maar de laatste vijf optredens, waar de fans afscheid konden nemen van een strijdbare veteraan waren prachtig. De Belgische muziek is een icoon armer.

Meer over