Plus

Yeah baby: dit artikel past precies op de krantenpagina

In deze rubriek vertellen we waarom we dingen in de krant schrijven zoals we ze schrijven. Vragen? puntkomma@parool.nl

Maxime Smit

Op het Instagramaccount van een Britse artiest kwam onlangs een mopje voorbij over het schrijven van liedjes: als een zin niet lekker loopt doordat daarin een woord van twee lettergrepen ontbreekt, kun je altijd het woord ‘baby’ invoegen. Mis je één lettergreep, dan is ‘yeah’ zeer bruikbaar. Ziedaar: de reden dat veel liedjes de luisteraar om de oren slaan met baby’s en yeahs.

De eindredactie van een kranten­bericht voeren, is ook een beetje als het schrijven van een liedje.

In de krant bestaat voor ieder stuk namelijk een afgesproken lengte en daarbinnen moet het verhaal verteld zijn. Vaak is een bericht als het door de auteur wordt aangeleverd echter iets te kort of te lang om te passen. Dan moet in de eindredactie her en der een woordje geschrapt worden of toegevoegd om de ingetekende ruimte precies op te vullen.

Dat kan meestal makkelijk. In een opiniestuk deze week schreven twee auteurs dat Amsterdammers die hulp in de huishouding nodig hebben die niet altijd kunnen krijgen. Het stuk was te lang en moest met enkele woorden worden ingekort. Dat kon door de term ‘hulp in de huishouding’ op plekken terug te brengen tot alleen het woord ‘hulp’, zoals hier: ‘Deze financiële keuzes zijn niet te verantwoorden tegenover de mensen die nu een jaar moeten wachten op hulp’. Omdat eerder in het verhaal al ‘hulp in de huishouding’ had gestaan, volstond in deze zin ‘hulp’. De tekst bleef duidelijk.

Een van de grootste complimenten aan een schrijvend journalist is dat een verhaal zó goed in elkaar zit dat er geen woord bij of uit kan. Die stukken bestaan, maar meestal valt er nog wel wat te priegelen. Zo vult deze rubriek bijvoorbeeld vandaag precies deze twee kolommen door de toevoeging van één woord.

Baby.

Meer over