Lale Gül. Beeld Artur Krynicki
Lale Gül.Beeld Artur Krynicki

We zijn overgeleverd aan dementerende mannen die ons aan weerszijden van de wereld regeren

PlusExclusief

Lale Gül

Kent u dat gevoel? Dat gevoel dat het leven gewoon lijkt door te gaan als u even om u heen kijkt, terwijl elders oorlog is uitgebroken en veel mensen hun leven niet zeker zijn?

In dit geval is het in een land waarvan de kans groot is dat u er nog op vakantie bent geweest. En het komt natuurlijk extra binnen als het een land is dat niet ligt in het chaotische Verweggistan, waar oorlog wel vaker voorkomt, maar dichter bij huis: in hetzelfde continent. En bovendien in een gebied dat tot nu toe (deels) vredig was.

Dat gevoel dat als iemand het heel enthousiast heeft over een grandioos doelpunt in een of andere voetbalwedstrijd, het je koud laat en je vindt dat het diegene ook koud had moeten laten? Dat je merkt dat je diegene stiekem veroordeelt om zijn onverschilligheid?

Het gevoel dat carnaval eigenlijk niet door had mogen gaan, ook niet nu het éíndelijk weer kan na de pandemie? Het gevoel dat de kroegen in het centrum van Amsterdam met lallende en lachende mensen eigenlijk niet zo vol mogen zitten? Het gevoel dat je overvalt als je ziet dat Boer zoekt vrouw trending topic is op Twitter, terwijl de Derde Wereldoorlog mogelijk uitbreekt een dezer dagen? Dat gevoel dat een of andere seniele en machtsgeile dictator elk moment kernwapens in kan zetten, omwille van zijn eer (of de lengte van zijn penis)? Omdat hij denkt: het is alles of niets, na mij de zondvloed. Omdat hij niet kan accepteren dat een soeverein buurland eigen ideologische keuzes maakt die niet stroken met de zijne. Omdat hij een toxische ex is die zegt: je bent nog steeds van mij of we gaan er allebei aan, kies maar.

Het gevoel dat je als columnist het niet kunt maken om het nu te hebben over Sywert van Lienden die is opgepakt vanwege zijn oplichterij met malafide mondkapjes, waar hij negen miljoen euro aan overhield, terwijl hij verkondigde ze belangeloos aan te bieden? Of over de gemeenteraadsverkiezingen? Of over de schandalige misinformatie op de NPO via Ongehoord Nederland? Of over Baudet die Poetin wel kan begrijpen? Of over mevrouw Gündogan die wordt beschuldigd van dertien gevallen van (seksueel) grensoverschrijdend gedrag? Of dat Lil Kleine wederom vastzit omdat hij zijn verloofde als boksbal ziet?

Het lijkt er allemaal niet meer toe te doen. We staan aan de vooravond van een catastrofale ramp, de militaire krachten van Poetin zijn in opperste paraatheid. Voor het laatst was dat met de Cubacrisis, die werd opgelost door verstandige mensen als Kennedy. Die verstandige mensen lijken we nu te ontberen, want ik observeer alleen maar provocatie, irrationeel handelen en hysterie. We zijn overgeleverd aan dementerende mannen die ons aan weerszijden van de wereld regeren. Die nog voor een groot deel vastzitten in het negentiende-eeuwse denken in natiestaten, terwijl de rest van de wereld is doorgegaan.

Ik maak me zorgen om de staat van de wereld.

Lale Gül schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? l.gul@parool.nl

Meer over