Natascha van Weezel. Beeld Artur Krynicki
Natascha van Weezel.Beeld Artur Krynicki

We snakken allemaal naar vrijheid, maar de coronapandemie ís niet voorbij

PlusNatascha van Weezel

Natascha van Weezel

Vanaf het begin was ik bang voor corona. Ik keek naar alle persconferenties, zat aan de buis gekluisterd bij het televisieprogramma Frontberichten en sloot me tijdens de eerste lockdown vrijwel op in mijn huis. Gezellig was het niet, maar ik wilde zelf niet ziek worden en vond dat ik de verantwoordelijkheid had om anderen te beschermen tegen een eventuele besmetting.

Twee jaar lang leefde ik als het braafste meisje van de klas. Ook toen er versoepelingen werden doorgevoerd bleef ik uitkijken. Ik schudde geen handen, vermeed grote massa’s, droeg altijd een mondkapje en ging niet naar mijn moeder bij de minste of geringste snottebel.

Pas een paar weken geleden werd ik relaxter. De omikronvariant viel ogenschijnlijk mee en de zorg leek niet langer overbelast. Dat bood perspectief. We mochten weer uit eten of naar het theater. Reizen was ook weer toegestaan. Dat had ik enorm gemist, dus besloten mijn vriend en ik een paar dagen naar Athene te gaan. Even vroeg ik me af of dat wel verantwoord was. Maar ja, als iedereen weer begon met leven mochten wíj dat ook.

In Athene was het koud en regenachtig. Op de laatste dag wilden we de Akropolis bezoeken. Om de hoek van ons hotel raakten we al buiten adem. Zouden we verkouden zijn geworden door het gure weer of hadden we een kater van de avond daarvoor? Op weg naar het vliegtuig zakten we zowat door onze benen. Mijn vriend en ik keken elkaar aan: het zou toch niet waar zijn?

Moesten we nu om een test vragen? Nee, we hadden vast gewoon te veel ouzo gedronken en bovendien wilden we niets liever dan zo snel mogelijk naar ons eigen bed.

Of loog ik mezelf voor en was het braafste meisje van de klas opeens veranderd in iemand die een groot risico nam?

Zodra we thuiskwamen deden we een zelftest. En damn it, binnen een minuut verschenen er twee streepjes. We hadden allebei corona. Inmiddels zijn er een paar dagen verstreken en mijn vriend en ik voelen ons behoorlijk ziek. Gelukkig zijn we relatief jong en allebei drie keer gevaccineerd. Toch hebben we hoge koorts, vreselijke hoofd- en spierpijn en slapen we de hele dag. Kan je nagaan hoeveel erger het zou zijn geweest zonder vaccinaties of met onderliggend lijden.

Terwijl wij in isolatie zitten, worden de laatste coronamaatregelen afgeschaft. Op sociale media zie ik foto’s van mensen die hun mondkapjes letterlijk in bomen hangen of ritueel verbranden. We snakken allemaal naar vrijheid, maar de coronapandemie ís niet voorbij. Niet alleen mijn vriend en ik zijn momenteel ziek, met ons 40.000 anderen. Het lijkt me dus belangrijk om goed te blijven uitkijken. Want één ding kan ik nu met zekerheid stellen: corona is geen licht verkoudheidje.

Natascha van Weezel (1986) is journalist. Elke maandag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? natascha@parool.nl.

Meer over