Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

We moeten allemaal briefjes verstoppen voor onze geliefden

PlusNico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn

In een aangrijpend interview vertelt Tahmina Akefi over haar zoektocht naar het laatste briefje van haar geliefde, Peter R. de Vries. Hij verstopte in haar huis korte lieve zinnetjes. Ook in het vriesvak. Een aangrijpend beeld, Tahmina die achter de bevroren hamlappen naar twee bevroren tartaartjes zoekt en dan opeens een bevroren papiertje in haar hand heeft. Alles wat al bijna een jaar ijskoud is stroomt opeens weer warm door haar lichaam.

Ik vind dat wij dat ook allemaal moeten gaan doen. Briefjes verstoppen voor onze geliefden of juist voor de mensen waar we al tientallen jaren heimelijk van houden. Ik ken het gevoel. Niet zo lang geleden kreeg ik een onverwacht bericht van mijn jonge zelf. Ik bladerde in een oude Bosatlas en opeens viel er beukenblad op de grond.

Ach ja. Verdomd. Ooit was ik iemand die bladeren in dikke boeken deed om ze te drogen. Ik keek naar het blad, zag het groene geraamte nu duidelijker dan ooit en ik dacht aan Nico toen hij 8 jaar oud was. Ik had een microscoop en vroeg aan mijn moeder of ze een druppeltje bloed op het glazen plaatje wilde druppelen. Daarna keek ik naar wat ons levend houdt. Ik zag dat mijn moeders bloed ongelofelijk veel zin had om te stromen. Toen nog wel.

Laten we dat vandaag doen. Briefjes schrijven en iemand, in een toekomst, zonder ons, even wakker schudden. Bij je kind ergens achter in een ladekast vol sokken die ze nooit meer draagt en daar staat ze opeens, met de volgende tekst in haar handen. ‘Dochter, als je je haar omhoog droeg, met dat rode sjaaltje en dat je dan vertelde over het huisje waarin je had gelogeerd tijdens de vakantie, dan vond ik je zo ontzettend lief.’

Of een briefje achterlaten in je favoriete platenzaak, ergens tussen twee platen die niemand meer wil. ‘Beste lange jongen met die zwarte bril, ik weet niet hoe je heet, maar je hebt mijn leven veranderd. Je draaide een plaat van Sufjan Stevens toen ik in je winkel was. Daarna ben ik van iedereen gaan houden. Dank!’

Het hoeft niet allemaal zo dramatisch. In een parfumerie, achter een rij flessen met hysterische naam (Savage Ridicule van Luco Benz) een briefje neerleggen: ‘Nooit iets gekocht. Altijd gratis op mijn pols staan spuiten. Sorry.’

Het is een prachtig idee van Peter R. de Vries. Nu ik er over nadenk hoop ik dat Tahmina Akefi het laatste briefje nooit vindt. Zolang ze zoekt kan de tekst nog alles zijn waar zij van droomt.

Nico Dijkshoorn schrijft wekelijks een column voor Het Parool en spreekt zijn bijdragen ook geregeld in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over