Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

We lijken onze vermoeide ogen alweer te sluiten voor de verschrikkingen in Oekraïne

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Aan Oekraïense zijde sterven 100 man per dag, zegt Zelenski.

Tijdens de Vietnamoorlog stierven op een gegeven moment 50 Amerikanen per dag.

Sinds ik dat lees hoor ik de hele dag het bijna tot cliché geworden prachtige lied Welterusten, mijnheer de president van Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh in mijn hoofd. Vooral de regels: ‘Denk vooral niet aan die 46 doden, die vergissing laatst met dat bombardement, en vergeet het vierde van de tien geboden, die u als goed christen zeker kent.’

Dat lied zette ons vroeger in vuur en vlam. Ik was oprecht kwaad op Amerika. Nu wil ik niet opscheppen, maar deze protestsong is uit 1964. Toen was ik 11! Laat ik 12 zijn geweest toen ik rood aanliep vanwege het wereldgebeuren. Veel klasgenoten waren ook kwaad. En ik herinner me nog dat ik twee jaar later op een klassenfeest met mijn gitaar dit nummer met veel succes baardkelerig ten gehore bracht en dat men meezong. Ook de docenten en ouders... De meesten van hen hadden de Tweede Wereldoorlog nog aan den lijve ondervonden.

Ik weet het niet, maar is de jeugd nu ook woedend op mijnheer de president Poetin vanwege de nodeloze slachtoffers die hij maakt? Is er al een nieuwe Boudewijn de Groot opgestaan? Ik heb het idee van niet.

Ofschoon Oekraïne dichterbij is dan Vietnam, en de huidige oorlog ons (en de rest van de wereld) al meer beïnvloedt dan de Vietnamoorlog ooit heeft gedaan, lijken wij onze vermoeide ogen alweer te sluiten voor de voortdurende verschrikkingen.

‘Slaap zacht!’

Het is of alles wat Boudewijn de Groot destijds de Amerikaanse president voorhield tegenwoordig tegen ons wordt gezegd.

‘Droom maar van de overwinning en de zege, droom maar van uw mooie vredesideaal, dat nog nooit door bloedig moorden is verkregen, droom maar dat het u wel lukken zal ditmaal.’

We dromen voort.

Ik heb een idee waarom die oorlog alweer uit onze belangstelling verdwijnt.

Hij zit gevangen in de sociale media. Tussen tweets en Facebook-mededelingen.

Je ziet wat oorlog, een lekkere taart van Sophia, een lief hondje van drie weken oud, wat oorlogslijken, reclame voor sneakers, wat gebombardeerde gebouwen, een hoe-bak-ik-een taartfilmpje, een selfie uit Ter Apel...

Je betrokkenheid krijgt geen tijd. Je engagement wordt overspoeld met andere emoties. De sociale media brengen de oorlog dichterbij maar zetten de gevoelens die daarbij horen op afstand.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over