Lale Gül. Beeld Artur Krynicki
Lale Gül.Beeld Artur Krynicki

Wat is een vrouw? Wat een absurde vraag

PlusLale Gül

Lale Gül

What is a woman?’ is de vraag in de populaire, gelijknamige documentaire van de conservatief Amerikaanse politiek commentator Matt Walsh aan de mensen die hij interviewt. De zichtbare worsteling van de geïnterviewden met die vraag zou moeten aangeven ‘hoe ver we afgegleden zijn’ van ‘het gezond verstand’ en de ‘realiteitszin’, terwijl de hele documentaire bedoeld is om het bestaan van non-binaire en transgender mensen te bediscussiëren (lees: afwijzen, veroordelen en van bestaansrecht en acceptatie ontzien).

Walsh windt er ook geen doeken om als hem gevraagd wordt wat zijn eigen definitie van een vrouw is: ‘een biologische vrouw, want dat is 100 procent het juiste antwoord’. Hij krijgt bijval bij Ongehoord Nederland, waar Raisa Blommestijn zei dat een vrouw iemand is die met een vagina wordt geboren.

Vrouwen die dus geboren worden met een onafgemaakte vagina zijn geen vrouw. En een kerel die vroeger een vrouw was, maar nu door iedereen wordt gezien als man, is alsnog een vrouw volgens deze definitie. Ook als je dat alleen kunt weten als je in zijn broekje kijkt.

Blommestijn vulde haar antwoord aan: “Het gaat er uiteindelijk naartoe dat je iedere identiteit kunt hebben, straks voel ik me een hond of een plant, complete waanzin.” De bekende drogreden van een hellend vlak. Uit onderzoek blijkt overigens dat slechts 1 procent van de transgender personen spijt krijgt van hun transitie, dus het is vaak geen hobbyproject, maar een essentieel recht voor mensen die zich niet in hun biologische lichaam thuis voelen.

Maar de vraag van Walsh is op zichzelf absurd. Voorbeeldje: wat is een stoel? Ik zou zeggen: iets waar je op kunt zitten, meestal met vier poten. Maar wat als er drie of twee poten zijn? En wat als je een emmer omdraait? En wanneer is een stoel geen stoel meer op het moment dat ik veranderingen aanbreng en de stoel afwijkt van hoe de meeste stoelen eruitzien? Walsh wil in feite dat je één kenmerk geeft waaraan je een vrouw kunt herkennen, maar dat kan niet.

Iedereen heeft een genderexpressie, dus het gender dat je naar buiten toe uit. Ik stel me voor als vrouw, maar vrijwel niemand van de mensen die mij als vrouw zien, heeft eerst in mijn broek gekeken of dat wel klopt. Dus u weet niet wat mijn biologische gender is, toch neemt u dat van me aan.

Maar goed, dit is verder niet verbazingwekkend. Conservatieve Amerikanen, die verder niet te herkennen zijn aan een tulband of jurk maar meestal een strak pak dragen en veel geld en invloed hebben, zijn het vermoeiendste slag mens, zo bewijst ook de geschiedenis. Hun omgang met homoseksualiteit een tijdje terug is nu vervangen door transfobie. Niets nieuws onder de zon.

Ik snap nooit waar ze zich zo druk om maken. Hetzelfde vroeg ik me af bij de omstreden show van cabaretier Dave Chapelle over transgender personen (The Closer, te zien op Netflix).

Iedereen die zich naar buiten toe voorstelt als vrouw, is een vrouw.

Lale Gül schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? l.gul@parool.nl

Meer over