Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Wat bezielt Volt om kandidaat-raadslid Martin Gravelotte niet te beschermen?

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Eenmaal terug uit Indië werd mijn vader ambtenaar bij De Nederlandsche Bank.

Hij had het er niet naar zijn zin. Hij kon niet in zijn tropenpak naar zijn werk en zijn uitzicht was niet de Grote Oceaan zoals uit de gekartelde zwart-witfoto’s blijkt, maar het Frederiksplein, dat altijd nat en koud van de regen was.

Aan de eettafel beschreef hij vaak het wel en wee op zijn afdeling.

De baas werd gevreesd, er werd geslijmd, baantjes werden oneerlijk verdeeld, gezagsverhoudingen ondermijnd. Mijn vader – in Indië rechter geweest, hervormd opgevoed, krijgsgevangen geweest, altijd loyaal aan het landsbestuur gebleven – werd geconfronteerd met zijn gebrek aan moed toen hij merkte hoe zijn meerderen ‘ten eigen faveure’ zoals hij het noemde, de bureaucratie gebruikten en misbruikten.

“Het is een roman,” zei hij vaak.

Dezelfde situatie zie je nu bij burgemeester en wethouders van Amsterdam, waar in het wapen van de stad onder het ‘Heldhaftig, Vastberaden en Barmhartig’ in kleine letters ‘Divide et Impera’ is geschreven, verdeel en heers.

Het is niet de eerste keer.

Dat konden we in 2005 lezen in de sleutelroman Waterlooplein 2 van de betrokken ambtenaren Martin Gravelotte en Geert Wind. Over die roman is veel te doen geweest vanwege de ‘erotische’ passages (geneuk van stagiaires).

Auteur Martin Gravelotte wilde onlangs voor Volt de Amsterdamse gemeentepolitiek in maar trok zich gedwongen terug om de partij niet voor de voeten te lopen. Uit berichtgeving in onze krant begreep ik dat ‘ambtenaren op het gemeentehuis’ auteur Gravelotte nog steeds ‘seksisme’ verwijten. Inderdaad, men heeft destijds een heuse professor genderstudies laten komen (Maaike Meijer) die moest aantonen dat deze roman met verzonnen gebeurtenissen ‘seksistische’ passages bevatte.

Godsammelazarus, wat een kleinburgerlijkheid van deze hedendaagse ambtenaren! En wat een kleinburgerlijkheid van Volt.

Satire – goed of slecht – is precies het juiste antwoord op een gefrustreerde, hiërarchische bureaucratie. Die roman was, hoe slecht en moreel verderfelijk ook (volgens de professor dan), een uitstekend ventiel. En wat bezielt Volt om Gravelotte niet te beschermen. Juist Gravelotte, die weet hoe alles reilt en zeilt, zou in de raad moeten zitten. Nee, hij wordt gedwongen zich terug te trekken vanwege ‘een roman’ van zeventien jaar geleden.

Stel dat Michel Houellebecq in de Parijse gemeenteraad wil, maar dat de Franse ambtenaren niet willen dat hij democratisch wordt gekozen omdat zijn romans seksisme bevatten...

Ik heb zin een pornografische roman te schrijven.

Ik weet over wie.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over