Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Waar is ons huurgeld al die decennia heengegaan?

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

Het maakt niet uit welke ‘intelligente’ onderbouwing corporaties gebruiken om uit te leggen waarom ze sociale huurwoningen slopen of verkopen of liberaliseren of tot levensgevaarlijke situaties toe verwaarlozen, wij de bewoners, bestuurders en de gemeente moeten stoppen met naar ze te luisteren en knikken alsof ze een punt hebben. Dat hebben ze niet. We hebben het over brand, lood in de leidingen, lekkage langs stoppenkasten, kinderkamers waar regen dwars door de dakpannen sijpelt, stront die door de riolering naar boven komt.

Terwijl wij de bewoners – lees: klanten – decennia verhoogde huren hebben betaald en onderhoud aan onze huizen volledig is uitgebleven. Het maakt niet uit hoe vaak we het vragen, niemand heeft er een antwoord op: waar is ons huurgeld al die decennia heengegaan?

Denk je dat ik wegkom met drie maanden huurachterstand? Dertig jaar – ik herhaal – dertig jaar zijn onze woningen structureel verwaarloosd. Onze wijken worden rijp voor sloop verklaard, omdat corporaties verzuimen hun wettelijke – ik herhaal – wettelijke verplichtingen na te komen. Als kritische bewoners opstaan en deze wantoestanden aankaarten, zijn we lastig. Als corporaties niet anders kunnen dan actie ondernemen, doen ze het minimale en verwachten ze maximale dankbaarheid van ons. Voor wat? Dat je eindelijk je werk doet?

We vragen niet om liefdadigheid. We vragen sowieso niks meer. We eisen onze rechten op.

Hoe noem je mij als ik een wettelijke overeenkomst aanga en die vervolgens structureel niet nakom? Een wanbetaler? Een dief? Een boef? Waarom noemen we dan een corporatie die z’n wettelijke verplichtingen structureel niet nakomt niet gewoon wat het is: crimineel.

Waarom zitten we nog als weldenkende mensen tegenover ze alsof het een ‘twee-kanten-aan-een-verhaal’-situatie is? De tafel is fundamenteel ongelijkwaardig. Dan bedoel ik niet eens de machtsverhouding. Wij, de burgers, zijn wetsgetrouw. En de corporaties zijn wetsontrouw.

En nog steeds oorverdovende stilte aan de andere kant van de fundamenteel ongelijkwaardige tafel als je vraagt waar ons huurgeld decennia heen is gegaan? Want dat is de reden waarom nu überhaupt grootschalig gerenoveerd (lees: achterstallig onderhoud) moet worden. Als je al geluk hebt en ze je wijk niet slopen. Maar nu we toch bezig zijn, denken de corporaties, laten we er dan ook het maximale uithalen.

Grote sociale huurwoningen worden vrije sector, want deze ‘investering’ moet zichzelf wel op een of andere manier terugbetalen. En dat gaat met die huidige armoedzaaiers in de wijk niet lukken.

Als onze overheid structureel wegkijkt en of begripvol blijft knikken naar de onderbouwingen van misdadige corporaties, is het hoog tijd dat wijzelf drastische stappen gaan ondernemen. Want nog langer sociaal wenselijk meepraten met corporaties die hun wettelijke verplichtingen niet nakomen, maakt ons medeplichtig. Je doet ons geen gunst met je ‘investering’. De blaren zijn voor jullie, niet voor ons.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.