Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Uit huis geplaatst, hoe zorg je dan ooit nog voor genoegdoening?

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Hoe vergoed je dit eigenlijk?

Ik bedoel, ik lees dat meer dan duizend kinderen van ouders van de toeslagen­affaire uit huis zijn geplaatst.

Kinderen. Uit huis.

Wat moet je dan als overheid zeggen en doen? Hoe zorg je voor genoegdoening als die huisuitzettingen onterecht blijken te zijn?

Je kunt een mooi geldbedrag geven, maar wat is een mooi geldbedrag? 30.000 euro? Een ton? Een miljoen? Je kunt ambtenaren ontslaan, maar dat is helemaal verrekte moeilijk. In hoeverre deden zij bijvoorbeeld hun plicht en voerden zij uit wat er van ze werd verwacht.

Een overheid kan martelen, maar zich niet schamen.

Je kunt het kabinet wegsturen. Dat is al gebeurd.

Je zou op de verantwoordelijken een moreel appèl kunnen doen om weg te wezen. Bevredigt dat? Lost weggaan iets op?

Hoe vergoed je dit?

Daarom zou ik wel willen weten wat de slachtoffers willen.

Stel dat die zeggen: Rutte moet weg. En stel – wat ik niet geloof want hij is democratisch gekozen – dat hij inderdaad opdondert, net als Lodewijk Asscher heeft gedaan. Zou dat genoegdoening geven? Ook dat geloof ik niet, nog afgezien dat ik er niet van overtuigd ben dat het verstandig is. Misschien was het goed en nobel van Asscher dat hij vertrok, maar bij de verkiezingen had hij zijn partij wellicht naar een hoger zetelaantal kunnen sturen en vervolgens meer macht kunnen uitoefenen in Den Haag. En wat moeten de slachtoffers denken als ze straks Rutte zien lachebekken met een goede baan in Europa, of weet ik veel waar, terwijl zij een verstoord, of geen, contact hebben met hun kind?

De toeslagenaffaire is een dijkdoorbraak in Nederland en de verantwoordelijken kijken naar de metershoge vloedgolf en zeggen: ‘Heel vervelend, hier heeft u een stoel gaat u daar maar op staan.’

Eigenlijk is dat wat je voortdurend ziet bij onze overheid.

Er gebeurt een ramp en men kondigt eerst aan dat men er iets aan gaat doen, dan dat men er echt iets aan gaat doen, dan dat het niet meteen kan, maar dat men er iets aan gaat doen, dan dat men er iets aan doet en dan dat men er echt heus iets aan doet. En wat heeft men dan gedaan?

Een stoeltje neergezet. Je mag erop zitten en je mag erop staan. Ze zijn er nog trots op ook.

Hoe krijgen de slachtoffers genoegdoening?

Die krijgen ze nooit.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over