Lale Gül. Beeld Artur Krynicki
Lale Gül.Beeld Artur Krynicki

Tafelgesprekken met de koning: over zonnepanelen, natuurijs en studerende kinderen

Plus

Lale Gül

Onlangs heb ik voor de tweede keer een etentje gehad met leden van het koninklijk huis. De eerste keer was enkele weken geleden in Middelburg, bij het zogenoemde laureatendiner. Dat was georganiseerd door de Roosevelt Foundation vanwege de jaarlijkse uitreiking van de Four Freedom Awards, medailles voor vrijheidsstrijders die de vier fundamentele vrijheden van de mens verdedigen. Dat gebeurt de oneven jaren in New York, de even jaren in Zeeland.

Mij was onbekend waarom dat in Zeeland gebeurt, maar ik kwam er gaandeweg achter dat men gelooft dat de voorouders van de voormalige Amerikaanse president Franklin Roosevelt – de grondlegger van de Four Freedoms – uit Zeeland komen. Enfin, ik was één van de mensen die een prijs mochten uitreiken aan een laureaat. Na de ceremonie kwam er een lunch waarbij ik ingesloten zat tussen Mark Rutte, ex-koningin Beatrix en de kleindochter van Roosevelt. Niet de minsten, zal ik maar zeggen.

Dinsdag had ik de uitblinkerslunch, waarvoor elk jaar de spraakmakendste Nederlanders, waaronder kunstenaars, ondernemers en eigenlijk alles daartussenin, worden uitgenodigd op Paleis Noordeinde om hun verdiensten te vieren. Mijn intrede in de zaal was helaas nogal schandalig; ik was als enige 20 minuten te laat, hoewel ik ruim op tijd was vertrokken, omdat mijn chauffeur bij de verkeerde ingang van het paleis stond en het verkeer daarna op de een of andere manier vastzat. Overmacht. En dat terwijl ik normaal een hekel heb aan te laat komen en nóóit iemand laat wachten, laat staan de koning.

Ik trad binnen toen hij zijn toespraak aan het afronden was. Ik twijfelde bij de deuropening nog of ik überhaupt nog naar binnen moest gaan of het beter kon opgeven, omdat ik een diepe schaamte voelde, maar bedacht maar snel, als een soort coping mechanisme tegen schaamte, dat het ook maar mensen zijn die vast ook soms te laat komen. En poepen en plassen en klaarkomen. Zoals Multatuli ooit zei: van de maan af gezien zijn we allen even groot.

Ik mocht pal naast de koning plaatsnemen. Het gesprek liep vervolgens voorspoedig en vermakelijk. Het ging over mijn boek en de nasleep daarvan, over Ayaan Hirsi Ali, Amalia die in Amsterdam gaat studeren en wonen, dat de koning bezig is met zonnepanelen nemen én een elektrische auto rijdt om de klimaatverandering tegen te gaan, de discussie die ik aanzwengelde over of het Paleis op de Dam nou aan de Amsterdammers moet toebehoren of aan het koningshuis, waar we trouwens niet echt uitkwamen, en dat het jammer is dat we al jaren amper natuurijs hebben in Nederland om te kunnen schaatsen.

Ik wilde nog weten of de koning het eten had uitgekozen of zijn vrouw, en zijn antwoord luidde dat zijn vrouw dat altijd doet, omdat hij nooit snapt waarom je gerechten zou kiezen die urenlang bereid moeten worden, terwijl je het toch in tien minuten opeet, en daarna was mijn conclusie dat echt elke man hetzelfde is.

Van de maan af gezien zijn we inderdaad allen even groot.

Lale Gül schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? l.gul@parool.nl

Meer over