Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

Sorry, aan allen die ik kwaad heb gedaan. En dankjewel, Lilianne Ploumen en Kati Piri

PlusTinkebell

Tinkebell

En toen begon ik te praten.

Niet uit wraak of rancune, zoals boze tongen beweerden.

Maar omdat ik een patroon zag waaruit ik opmaakte dat er slachtoffers waren.

Uit ervaring weet ik dat dossiers, zéker wanneer die ‘slechts’ gevuld zijn met termen als: manipulatie, intimidatie, framing, gaslighting, elke vorm van al dan niet fysiek of seksueel grensoverschrijdend gedrag en machtsmisbruik, er belang bij hebben aangevuld te worden.

En ik was getuige.

Een van de velen. Zo bleek in de uren, dagen, week (en waarschijnlijk nog maanden en jaren) erna.

Dus dat er op de begrafenis van zijn moeder zeker vier vrouwen aan zijn zijde stonden die alle vier een relatie met hem hadden zonder dat van elkaar te weten is niet de klacht. Het was voor ons slechts een van de vele eyeopeners die ons toonden hoe geraffineerd het was.

Dat hij ons allen een ander verhaal over de leeftijd en de school van zijn kind vertelde. Dat het schilderij in zijn woonkamer níet, zoals hij zei, door zijn overleden moeder was gemaakt. Dat hij níet, zoals hij vertelde, met hartfalen op de intensive care had gelegen. Dat zou je allemaal nog onder relatief onschadelijk pathologisch liegen kunnen scharen.

Maar binnen de setting van de relaties die hij had, maakte hij de andere vrouwen met wie hij bed en soms huis deelde – allen succesvol en met invloed binnen het sociaal, maatschappelijk en politieke veld – zodanig zwart, met zulke extreme verzonnen verhalen en laster, dat wij elkaar jarenlang hebben dwarsgezeten en naar beneden hebben gehaald.

En ik schaam me. Want ook ik heb me hiervoor laten lenen. Ook ik was onderdeel van deze keten. En ook ik heb gepoogd de weg te blokkeren voor andere vrouwen, met name in het politieke veld.

We maakten elkaar kapot en ik schreef in deze krant dat híj een van de meest integere politici was.

Maar nu de stilte is verbroken ben ik niet meer alleen. Nu ben ik nog slechts een van de vrouwen die allemaal stukjes verhaal aan het grote dossier, dat met recht een beerput heet, toevoegen.

Nu dit gebeurt, lijkt er niet eens slechts ergens een licht te gaan schijnen, maar ook een kracht te zijn losgekomen waar ik wel eens van gehoord en over gelezen had, maar die ik nog nooit zo intens tot in het diepste van mijn aders had gevoeld.

Wat ik heb geleerd is dat wij, vrouwen, niet alleen nooit stil moeten blijven. Maar dat we elkaar ook moeten vertrouwen. Dat als wíj elkaar niet steunen, we alleen zullen zijn. En dat de macht dan altijd in handen blijft van de mannen, zoals de man wiens naam ik hier niet noem.

Sorry, aan allen die ik kwaad heb gedaan.

En dankjewel, Lilianne Ploumen en Kati Piri.

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over