null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Romantici zitten met een Michelinkaart op schoot in de auto

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Lang geleden, ik geloof dat het ergens in de buurt van Lyon was, ben ik ontzettend kwaad geworden op mijn reisgenoot omdat ze de wegenkaart niet netjes opvouwde.

“Waarom niet de moeite genomen die kaart goed op te vouwen?”

“Waar maak je je druk om?”

Dit was het vriendelijke deel van de conversatie.

Het kwam die dag niet echt meer goed. Twee zwijgende koppen boven de lekkerste forel die ik ooit at.

Onhebbelijkheid kent allerlei gradaties.

Ik ben slordiger met mijn planten dan met wegenkaarten.

Ik ben dol op wegenkaarten. Vooral die van Michelin.

“Je hebt toch navigatie in je auto? Of Google Maps op je telefoon?”

Dat zijn de realisten, de modernen. Zij die als de navigatie uitvalt niet weten waar ze zijn.

De romantici zitten met een kaart op schoot in de auto, en volgen met de wijsvinger de route.

West-Frankrijk wordt het dit jaar. Een huis, grofweg tussen de Dordogne en Loirestreek.

Helemaal goed, omdat ik van die streek nog geen kaart heb.

Mocht ik dus een nieuwe kaart gaan kopen.

De laatste die ik kocht was nummer D19, Corrèze, maar niet van Michelin, maar van IGN (Institut Géographique National). Ook goed, al ontbraken op die kaart de groene lijntjes langs de wegen (veel natuurschoon).

Ik zocht het gehucht waar we zouden neerstrijken en spoedde me naar Pied à Terre. Bijna was ik naar de Overtoom gefietst, maar daar zit de reisboekhandel al lang niet meer. De winkel is opgenomen in de boekenkolos Scheltema, op de tweede verdieping.

Schitterend, al die bakken vol met kaarten. Het walhalla voor de kaartenfreak.

Voor ik naar de bak Frankrijk ging verlustigde ik me aan kaarten van Duitse steden. Keek ik reisgidsen in die me naar British Columbia voerden. Uruguay.

Toen stond ik voor de bak met wegenkaarten.

Ons huis was te vinden op Michelinkaart 322: Deux-Sèvres, Vienne.

Ik vouwde de kaart voorzichtig open, zocht in de index het dorp.

Het lag helemaal aan de westkant van die kaart. Verdorie.

En alles ten westen van onze residentie was niet in kaart te brengen.

Moest ik dan ook nog de kaarten 316 (Loire-Atlantique Vendée) en 324 (Charente, Charente-Maritime) kopen om precies te weten waar we heen zouden kunnen rijden?

Inderdaad, overdreven.

Maar ik stond toch heel lang met die drie kaarten mijn handen.

Er zat een lichte kreuk in de 322.

Maar er was slechts een exemplaar van de 322.

Ik zag ook een paar slordig opgevouwen exemplaren tussen de keurig nette uitsteken. Ik pakte ze uit de bak en vouwde ze – 313 (Aube, Haute-Marne )en 345 (Corse-du-Sud, Haute-Corse) weer netjes op. In 301 (Pas-de-Calais, Somme) zat een reusachtig ezelsoor.

322, 316, 324. Ik aarzelde, nam toch alleen de 322 mee naar de kassa.

Grote kans dat ik bij de benzinepompen in Niort of Fontenay-le-Comte alsnog de 316 ga kopen. En misschien ook de 324.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over