Paul Vugts. Beeld Artur Krynicki
Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

Rechtbanken en techniek: ach, wat een tranendal

PlusPaul Vugts

Paul Vugts

Miljardairs schieten toeristen de ruimte in, een robot hobbelt over Mars en een ruimtesonde van de Nasa hangt rond bij de zon. In de hagelnieuwe Amsterdamse rechtbank werd deze week weer een belangrijk en langverwacht strafproces op de lange baan geschoven omdat het niet lukte een videolijntje open te houden naar de penitentiaire inrichting in Dordrecht, waar een verdachte met corona in quarantaine zat.

Strafzaken en techniek: het is een tranendal.

Na een uur vertraging en drie kwartier geknoei met het haperende Skypecontact, hield de seniore rechtbankvoorzitter de moed er nog in. “We kunnen wel mopperen op de techniek, maar vier jaar geleden was het ondenkbaar dat we een strafproces voerden via een videoverbinding.”

Een half uurtje worstelen later, door twee technici die het ook niet konden helpen, vonden de rechters het met recht ‘onwenselijk’ dat een bloednerveuze verdachte zijn strafzaak via het digitale karrenspoor amper kon volgen. Mission aborted.

Twee verdachten en hun advocaten, de aanklager, de rechtbank en enkele belangstellenden onder wie ikzelf waren voor de tweede keer voor niets gekomen (twee weken tevoren was hetzelfde proces gestrand vanwege zieken).

Drie agenten die door de verdachten volgens justitie van de weg waren gedrukt, moeten zich in maart (!) maar opnieuw opladen voor het proces over die ‘poging tot doodslag’.

Wás dit amateurisme maar een uitzondering. Ook nu gans het land de lulligste vergaderingen al bijna twee jaar via videobellen houdt, gaat het in rechtbanken nog aanhoudend mis om niets. Enig lerend vermogen ontbreekt. Ik heb sterk het gevoel dat de verbindingen hooguit een half uurtje voor zittingen worden getest en niet dagen tevoren.

Soms kijk je als journalist (of nabestaande) tegen de achterkant van een onhandig opgesteld videoscherm. Dan weer hangen in een prachtige nieuwe rechtszaal grote schermen ongebruikt aan de muur, maar blijkt een mobiel scherm voor de tafels van de procespartijen op de grond gekwakt – en vangt de halve zaal slechts glimpen op van de verdachte-op-afstand. Peperdure, digitale presentaties lopen zomaar een uur vertraging op doordat de computer weigert (zoals de video vroeger in het klaslokaal, door die stuntelige onderwijzer).

Oké, in België en Marokko maakte ik het nóg bonter mee. Daar gebruikten aanklagers en rechters hun microfoons niet of moesten we als journalisten zelf apparatuur meenemen wilden we onze tolk kunnen verstaan. Toch, het blijft belachelijk dat we in 2021 in ons welvarende land zó vaak op prutswerk zijn aangewezen als de minste techniek wordt gevraagd. Juist ook in kapitale eigentijdse rechtbanken en gerechtshoven. Dat is onwil, geen onmacht. De rechtspraak is pas net van de fax af en eenieder wordt geacht daar blij mee te zijn.

Dat getuigt van een wel érg geringe ambitie.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever. In de Taghi Podcast vertelt hij samen met collega Wouter Laumans over ontwikkelingen in het proces rond Ridouan Taghi.

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over