Opinie

Opinie: ‘Verschrikkelijke complicatie ‘dead in bed syndrome’ bij suikerziekte nog te onbekend’

Het dead in bed syndrome (dibs) raakt meer diabeten dan je zou denken. ‘Het is een verschrikkelijke complicatie, en verrassend onbekend,’ zegt Berend van Doorn, die er zijn goede vriend David aan verloor.

Berend van Doorn
null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Deze week is het zeven jaar geleden dat David overleed. David had diabetes. Hij zou 30 zijn nu. Had misschien al een inhammetje gehad, of twee. Misschien. In ieder geval nog een grote smoel.

Mijn eerste joint rookte ik met David. We waren 15. Op een moerassig veldje, voorbereid met een zak Bugles voor de vreetkick, verscholen we ons in een speeltuinhuisje. Op de natgeregende dijen van onze G-starbroeken ‘sprokkelden’ we de wiet en rolden we de ‘tip’. Woorden waar ik nog nooit van had gehoord. David legde uit hoe het moest. Hij was al wat ouder, dat merkte je aan dit soort dingen.

Het was zo iemand tegen wie je geen nee zei. Niet omdat ie dwingend was, maar omdat je wist dat je er geen spijt van ging krijgen. David draagt de status die hij heeft niet uit, hij schept niet op. Hockeyt hoog, knapste vriendin van het dorp. Gewoon, omdat ie chill is. Tijdens z’n hypo wel bloedchagrijnig, maar met een AA’tje meteen weer de oude.

Nu zeven jaar geleden: in het lubberig rood-zwart treedt AFC Zondag 6 aan, voor waarschijnlijk weer een nederlaag. 3de klasse Zondag, te hoog ingedeeld. De week ervoor gingen we er nog met 12-1 af tegen het team van Tropical Danny. Vandaag is alles anders, we winnen 6-0. Dat moet gevierd worden. Met een lauw traytje Amstel halve liters staan we voor de deur van het huis van teamgenoot Philip, waar hij woont met David. Mijn moeder belt. Oma’s verjaardag vergeten. Shit. Ik maak rechtsomkeert.

Terwijl ik de Ferdinand Bolstraat uit fiets, lopen mijn vrienden naar boven, het appartement in. Het was een uurtje of drie. David was uit geweest, hoogstwaarschijnlijk lag hij te Fifa’en op de bank. Maar dat lag ie niet. “Trap die lapzwans z’n bed eens uit joh,” roept Philip naar Jim. Jim loopt de kamer in, schreeuwt.

Het dead in bed syndrome (dibs) raakt meer diabeten dan je zou denken. Bij 7 procent van de overlijdensgevallen in deze patiëntengroep, gaat het om het dibs: een nachtelijke dood bij voorheen gezonde individuen met diabetes type 1. Onder de 40 jaar. Een verschrikkelijke complicatie, verrassend onbekend bij arts en patiënt. De hypothese is dat een laag bloedsuiker zorgt voor een stoornis in het hartritme. Al slapend kan er niks gegeten worden om de suikerwaarde op te krikken, en de hartritmestoornis ontwikkelt zich verder tot een stilstand. De patiënt zal nooit meer wakker worden, net als Daaf.

Op de een of andere manier denk ik nog steeds dat we die wedstrijd voor jou wonnen, David. Dat je met je kraaloogjes en een AA’tje meekeek, verbaasd over wat je net was overkomen. Maar zonder stress, want dat had je nooit. Kus vanaf beneden broertje. Het gaat hier over het algemeen prima allemaal.

Berend van Doorn, Amsterdam

Meer over