Lezersbrieven

Opinie: ‘Pride is geen verdienmodel maar een strijd om burgerrechten’

Dit zijn de ingezonden brieven van vandaag. Ook een bijdrage leveren? Lees hier hoe dat kan.

Het Parool
null Beeld Getty Images/EyeEm
Beeld Getty Images/EyeEm

‘Pride is geen verdienmodel maar een strijd om burgerrechten’

Met grote verbazing lees ik op de website van Pride Amsterdam over de sponsoren die ‘Pride Amsterdam mede mogelijk hebben gemaakt’. Uber, Booking.com en Google, drie bedrijven die de wet oprekken en bewust overtreden.

Mocht u nog niet over de tactieken en verdienmodellen van deze bedrijven hebben gelezen: Uber maakt zijn chauffeurs met opzet kwetsbaar en laat betaald quasiwetenschappelijke, positieve rapporten met desinformatie schrijven. Booking.com liet zich in coronatijd met overheidsgeld betalen, maar keerde de directie bonussen uit. Google verzamelt en verkwanselt data van burgers, volgt ze en luistert ze af.

Juist deze bedrijven maken Pride mogelijk? Bedrijven die de democratie bewust ondermijnen, de democratie die ons als lhbtq’s rechten en bescherming biedt? Bedrijven die weliswaar een diversiteitsbeleid kennen, maar burgers in hun vrijheid beperken?

Het aannemen van deze sponsorgelden is kortzichtig, zelfverrijkend en egoïstisch. Dat is niet de oorsprong van Pride en is nooit de bedoeling geweest van ons als eerste activisten die de Pride van vandaag de dag mogelijk hebben gemaakt. Pride is geen verdienmodel, maar een strijd om burgerrechten: inclusief en divers.

Het wordt hoog tijd dat Pride Amsterdam kritisch naar het sponsorbeleid kijkt. Waarom? Omdat er zoiets bestaat als ethiek, los van het vieren van een eigen feestje. Dat heet solidariteit.

Bamber Delver, Dijk en Waard

‘Wat bezielt mensen die door hun telefoon naar het concert kijken?’

‘Laat je telefoon thuis en maak een praatje,’ schrijft Louis Brutel de la Rivière op 25 juli in deze krant. Ook bij events als concerten en voetbalwedstrijden overheerst de telefoon. Na twee jaar kon het eindelijk weer: naar concerten. Met z’n tweeën gingen we deze maand naar Stromae in Milaan. Lekker buiten op het Ippodromo San Siro. Mooi plekkie, dicht bij het podium en goed zicht, dus voetjes van de vloer...

Het concert was geweldig, geniale visuals, geen valse noot en uiteraard zeer dansbaar. En daar ging het mis. Want iedereen stond door z’n telefoon naar het concert te kijken. En dansen? Dat werd door de filmende concertgangers als zeer irritant beschouwd, want dan krijg je bewogen filmpjes.

Na de nodige stoten in de rug, boze blikken en vermanende handgebaren zijn we maar naast het veld gaan staan (nog steeds met goed zicht op podium), bij de bar en de gezellige mensen die daar wel aan het dansen waren.

Wat bezielt mensen om een concert via hun telefoon te bekijken? Ben je pas bij een concert geweest als je een filmpje op de socials hebt geplaatst? Hoor je er dan pas bij? Ga je het concert, waar je live bij was, thuis pas bekijken en beluisteren, op je telefoon?

Wat is de volgende stap: dat je altijd een mobiele telefoon voor je neus houdt, zodat je thuis kunt terugkijken wat je die dag hebt gedaan? Terwijl je het moment zelf en de mensen om je heen totaal hebt gemist?

Ik snap Bob Dylan wel, die bij zijn concerten fotograferen en filmen verbiedt.

Petra Faber, Zandvoort