Columnfestival

Opinie: ‘Opvallend dat de handicap van mijn broertje zwaarder lijkt te wegen voor anderen dan voor mij’

Wat houdt Amsterdamse tieners bezig? Zeven weken lang delen middelbare scholieren in het kader van Het Parool Columnfestival in zelfgeschreven columns hun gedachten. Deze week schrijft Pablo van het Barlaeus Gymnasium over zijn broertje en Fiene van het Hervormd Lyceum Zuid over vriendschap op sociale media.

Het Parool
null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Broertje

“Vandaag gaan we het over een onderwerp hebben dat voor jou misschien heftig is. In de Tweede Wereldoorlog zijn namelijk veel mensen met een handicap vermoord,” aldus mijn docent geschiedenis. Mijn broertje is gehandicapt.

“Ja, en ik heb ook al een Joodse opa, ik heb het zo zwaar,” zei ik cynisch. Het was natuurlijk erg lief bedoeld van m’n docent, maar misschien een beetje misplaatst.

Opvallend dat de handicap van mijn broertje zwaarder lijkt te wegen voor anderen dan voor mij. Kunnen mensen zich überhaupt iets voorstellen bij mijn situatie? Het blijkt dus dat mensen er zo ongemakkelijk van worden, dat ze andere belangrijke zaken vergeten: veel van mijn klasgenoten zullen vast ook familieleden hebben die zouden zijn vermoord als ze hadden geleefd in de Tweede Wereldoorlog, maar zij worden niet apart genomen.

Bij het horen van ‘mijn broertje is gehandicapt’, hoor ik mensen al denken: ‘Oh wat zal hij het zwaar hebben’. Het tegendeel is waar. Begrijp me niet verkeerd: als ik om 05.00 uur ’s ochtends wakker word gemaakt door een K3-optreden is het misschien wat minder prettig, maar ik beleef er vooral plezier aan. Als hij bijvoorbeeld weer eens een enorm confronterende opmerking maakt: “Ben je nou eigenlijk een jongen of een meisje?” vroeg hij toen hij voor het eerst mijn conrector ontmoette. Daar kan ik alleen maar om lachen.

Dus de volgende keer dat je hoort dat iemand in een iets andere situatie woont, bedenk dan dat niets is wat het lijkt.

Pablo van Eijbergen, Barlaeus Gymnasium klas 4

Pablo van Eijbergen. Beeld
Pablo van Eijbergen.

De waarde van vriendschap

‘Je bericht wordt bewaard tot deze persoon je heeft toegevoegd.’

Ik weet nog hoe ik naar mijn telefoon stond te kijken, mond open. Een gezicht vol verbazing.

Misschien heeft Snapchat een storing, of misschien, misschien heeft iemand het voor de grap gedaan via zijn telefoon.

Ik ga naar WhatsApp en app m’n vriendinnen: ‘OMG guys hij heeft me verwijderd van snap!’

Binnen 20 seconden krijg ik een appje terug: ‘NIET! WAAROM?’

Dat is wat ik me nu nog steeds soms afvraag: waarom?

Hoe? Hoe kon je me zomaar verwijderen alsof ik niks ben? Alle memory’s die we samen hebben gemaakt. Ik weet dat we minder contact hadden dan eerst, we gaan beiden onze eigen kanten op. Maar is alles wat we hebben meegemaakt, is het echt net zo weinig als dat ene knopje? Dat ene brandende knopje ‘vriend verwijderen’. Dat ene knopje dat ik nooit zou verbinden aan jou.

Ik kijk terug in onze opgeslagen chat, alle lelijke selfies en andere domme foto’s. Soms wel van meer dan twee jaar geleden. Jezus wat ben je groot geworden, ik zie je babywangetjes, met je brilletje, en je beugel. Ik weet nog toen je besloot lenzen te gaan dragen, en je kledingstijl veranderde. Je was bezig met je ‘glow up’, zei je.

Al die foto’s maakten niks uit voor jou. Of toch wel?

Want net zo simpel als je me verwijderde, voegde je me ook weer terug. En nu doen we alsof er niks is gebeurd.

Ik heb geen idee wat ik precies fout deed. Het enige wat ik weet, is dat onze vriendschap net zoveel waard was als één enkel knopje.

Fiene Janssens, Hervormd Lyceum Zuid, 4 vwo

Fiene Janssens. Beeld
Fiene Janssens.