Lezersbrieven

Opinie: ‘Met moeder en kind erbij staat Ajax’ De Toekomst kennelijk op instorten’

Dit zijn de ingezonden brieven van vandaag. Ook een bijdrage leveren? Lees hier hoe dat kan.

Het Parool
null Beeld Getty Images/EyeEm
Beeld Getty Images/EyeEm

Met moeder en kind erbij staat De Toekomst kennelijk op instorten

Doorgaans lach ik om het menselijk tekort, dit echter vraagt om aandacht. Plaats van handeling: De Toekomst. Jong Ajax-Telstar. De tweejaarlijkse broedermoord. Een moeder en haar 7-jarig zoontje, middels shirtje duidelijk zichtbaar van Ajaxkomaf, staan met neus tegen gesloten hekwerk, want geen kaartje. Uitverkocht.

Via stille diplomatie zoek ik een oplossing tegenover een tiental controleurs slash beveiligers. No way, er mag niemand meer bij. Met moeder en kind erbij staat het complex kennelijk op instorten. Sterker nog, ze worden verzocht om te vertrekken. Na kaartfixing mijnerzijds mogen de twee pas na de rust naar binnen en missen aldus de enige twee goals van de wedstrijd. CEO Van der Sar wordt ongetwijfeld onpasselijk bij lezing van dit schotschrift. Ik voorzie boardroomspoedoverleg na zoveel treurnis.

Peter Arts, Amsterdam

Ik step als een linkspoot, hoewel ik ook als rechtspoot kan steppen

Thomas, dank voor je artikel (‘Wie rechts van de fiets loopt, stuit op onbegrip en ongemak. Maar waarom?’, Het Parool, 9 augustus). Tot de komst van ondergrondse fietsenstallingen en de stalling op de boot bij het CS Amsterdam besefte ik nooit dat ik een probleem had. Vanaf dat moment moest ik checken of iemand me daar vol onbegrip tegemoet kwam.

Voor nader onderzoek: ik ben 60 en vrouw. Als kind heb ik veel gestept, en ook dat doe ik ‘verkeerd’: Ik step als een linkspoot. Dat heeft mijn voorkeur, hoewel ik ook als rechtspoot kan steppen. Ik heb altijd gedacht dat het kwam doordat ik een beetje tweehandig en -benig ben. En als ik met één hand fiets, heb ik een lichte voorkeur voor mijn rechterhand aan het stuur houden. Ik wissel het vaak af.

Ik vind het leuk dat zelfs Eric Scherder hiervoor geen verklaring heeft. Misschien wil hij, als we genoeg mensen verzamelen, wel een onderzoek doen. Tot die tijd geniet ik verder van het horen bij een select clubje en laat ik het gemopper maar over me heen komen. Intussen ben ik heel bedreven in het met mijn linkerbeen de standaard van mijn fiets omhoog trappen, net voordat ik op het zadel ga zitten. Bij huurfietsen lukt dat nooit.

Meta Bossers, Amsterdam

Ongenode gast in vijandelijk gebied

We hebben vakantie, de zon schijnt en het riviertje de Meije ligt binnen fietsbereik. Hoe verder de stad uit, hoe meer omgekeerde vlaggen. In de polder rijden we onder een haag van vlaggen door. We buigen ons hoofd. Onze neus wordt geteisterd door de stank van afwisselend koeienmest, een varkenshouderij, schapenkeutels en veevoer.

Een dubbeldekveewagen met stierkalveren rijdt ons voorbij. In het weiland staat een tractor. De boer zit met zijn voeten op het dashboard op zijn telefoon te kijken terwijl hij in rap tempo mest als zwart douchewater over het land sproeit. Ik rijd door het boerenland en voel me volkomen misplaatst: een ongenode gast in vijandelijk gebied.

Lydia Steutel, Driemond