null

Opinie

Opinie: ‘Ik daag Lale Gül uit de roman Lolita van Nabokov te lezen’

Beeld Getty Images/EyeEm

Dit zijn de ingezonden brieven van maandag 6 september. Ook een bijdrage leveren? Lees hier hoe dat kan.

Het Parool

Het is verrassend dat Lale Gül (die niet alleen columnist is, maar ook schrijver) de vrijheid van menings­uiting inperkt in haar column ‘Toch een grens aan vrijheid’ die in Het Parool van zaterdag stond.

Eén cruciaal aspect vergeet ze: het fantaseren of schrijven óver iets is niet hetzelfde als het uitvoeren ván iets. In kunst (film, literatuur, beeldende kunst) mag alles gezegd en getoond worden en is de vrijheid van meningsuiting (behoudens de beperkingen die de wet stelt) absoluut. Daarom mag moord en doodslag in een boek of een film, terwijl het in het echte leven verboden is.

Ik daag Gül uit de roman Lolita van Nabokov te lezen. Het is een van de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb, én het handelt over pedofilie. Zo’n boek mag nooit verboden worden. Als schrijvers gaan pleiten voor het inperken van de vrijheid van ­meningsuiting, dan weet ik één ding zeker: ze worden daar zelf als eersten het slachtoffer van.
Rudy Schreijnders, Maarssen

Groenbeheer

De gemeente gaat meer groen in eigen beheer nemen en hiervoor extra personeel aannemen. Nu wordt veel werk in parken en plantsoenen uitbesteed aan hoveniersbedrijven.

Goed plan. Nu nog waarmaken. Jarenlang wordt in de gemeente Amsterdam bezuinigd op groen­beheer. Een flink deel van het groen is geofferd voor nieuwbouw, vooral onbetaalbare woningen voor de happy few. Groenbeheer wordt uitbesteed en dat lijkt goedkoop. Het wordt betaald door ambtenaren naar elders te verplaatsen of na pensionering niet te vervangen. Het groen­beheer is dan nauwelijks een onderwerp in de taakverdeling.

Het Bloemenlint in Noord is daarvan de dupe. Dit antwoord ontving ik van de afdeling Groenbeheer op een vraag over nieuwe bloemenlinten: ‘Wij hebben gesproken over het succes van de bloemenlinten in Amsterdam Noord. Hierbij hebben wij de aantallen over de jaren zien toenemen. Momenteel ervaren wij gestage toename in het aantal verzoeken. Deze verzoeken kunnen wij, mede door de reorganisatie, niet meer zoals destijds besproken nakomen. Dit maakt dat wij de samenwerking in de oude vorm per heden gaan beëindigen.’ Hoezo groenbeheer?
Dirk Dekker, Amsterdam

Hogere belastingen

Aan de ene kant hebben we de levensbedreigende klimaatcrisis, de woningencrisis, de capaciteits­crisis bij politie, justitie, Belastingdienst, gezondheidszorg, de jeugdzorg en in het onderwijs. Anderzijds is er nauwelijks een grens aan het geld dat we zouden kunnen inzetten om die crises te bestrijden. Bovendien is wetenschappelijk bewezen dat er vanaf een persoonlijk inkomen van zo’n 70.000 euro bruto per jaar geen toename meer is van individueel geluksgevoel. En wat voegt het hebben van een vermogen van méér dan drie ton daar nog aan toe?

De scheve verhoudingen in de in­komens en de vermogens in Nederland laten zien dat er veel meer belasting geheven kan worden. Het daarmee fixen van de genoemde maatschappelijke crises levert voor iedereen een grote toename van het geluksgevoel op. Wat wil een mens nog meer? En waar wachten onze gekozenen nog op?
Ludo Grégoire, Leiden

Meer over