null

Lezersbrieven

Opinie: ‘Het afplakken van een kenteken is geen baldadigheid, maar een heus misdrijf’

Beeld Getty Images/EyeEm

Dit zijn de ingezonden brieven van vandaag. Ook een bijdrage leveren? Lees hier hoe dat kan.

Het Parool

Kentekens

Naar aanleiding van het artikel maandag in Het Parool over het (deels) afplakken van een kentekenplaat wil ik even kwijt dat men zich dient te realiseren dat dit geen bal­dadigheid of een andere eenvoudige overtreding is, maar een misdrijf uit de Wegenverkeerswet, met een strafbaarstelling tot zes maanden gevangenisstraf en een geldboete tot € 8700. Dit is ook geen zaak voor de hand­havers; die zijn niet bevoegd. Dit is gewoon een zaak die door de politie en het OM wordt afgehandeld. Zo bent u in elk geval verzekerd van een strafblad. Het is maar dat u ’t weet.
Henk Visser, Amsterdam

TunFun

Een mooi requiem voor speelpark TunFun van Marc Kruyswijk in Het Parool van zaterdag. De beschrijving van de huidige troosteloze toestand van de tunnel doet echter niet helemaal recht aan het grote plezier van de jaarlijks 130.000 Amsterdamse kinderen de afgelopen twintig jaar. Op een regenachtige ochtend of tijdens een van de duizenden verjaarspartijtjes. In geen stadsdeel zijn zo weinig speelmogelijkheden als in het Centrum en ook in dat opzicht is het faillissement een verlies.

Eind jaren negentig schreef wethouder Pauline Krikke een prijsvraag uit voor het tijdelijk gebruik van de autotunnel tussen de Weesperstraat en de Valkenburgerstraat. TunFun van initiatiefnemer Edward van der Marel werd de winnaar en op 19 februari 2003 mocht ik TunFun openen als betrokken portefeuillehouder. Een paar uur later werd mijn zoon geboren, die in de buik van mijn vrouw bij de opening aanwezig was.

Was TunFun dan niet te redden ­geweest? Ik denk dat de lat voor de brandveiligheidseisen voor deze ­betonnen tunnelbak wel erg hoog is gelegd. En geen enkele onder­nemer kan uit de voeten met een huurcontract dat maandelijks ­opzegbaar is door de ­gemeente.

Nu schijnt er de zoveelste indoorsportvoorziening te komen. Misschien is het een beter idee om weer een nieuwe prijsvraag uit te schrijven voor een originelere (tijdelijke) in­vulling. En om aan verwachtings­management te doen: nee, de tunnel kan helaas niet worden heropend voor autoverkeer, omdat de heipalen van de Filmacademie dwars door de tunnel lopen.
Guido Frankfurther, Amsterdam

Toezichthouders

Wat een bezopen plan van PvdA-gemeenteraadslid Sofyan ­Mbarki om burgercomités mee te laten lopen met de politie om deze te controleren. Welke beroepsgroep krijgen we hierna die van kritische volgers wordt voorzien? Leraren? Brandweerlieden? Ambulance­personeel? Dan ook maar meteen ­doorpakken met gemeenteraads­leden en burgemeesters.
Aloys Oosterwijk, Amsterdam

Ede

Het beruchte slachthuis te Ede mag weer open. Na een zoveelste incident zou je zeggen dat er niet alleen halve maatregelen volgen, zoals sluiting, maar dat er eindelijk ook koppen rollen. De Minister laat echter nogmaals zien wat dieren voor onze wetgeving zijn: niet levende voor­werpen, waardoor er enkel sprake kan zijn van ‘vernieling’.
Jan Verniers, Arnhem

Tijdperk

7.000.000 jaar geleden was er voor het eerst sprake van een mens­achtig wezen. Onvoorstelbaar lang geleden. En nu zijn wij er hoogstwaarschijnlijk getuige van dat er door ons eigen toedoen een eind komt aan het voortbestaan van de mens. Toch wel een bijzonder tijdperk.
Harmen Hart, Amsterdam

Geitenboerderij

Na lange tijd bracht ik weer eens een bezoek aan Geitenboerderij Ridammerhoeve in het Amsterdamse Bos. Je kon altijd zo het terrein op lopen, maar nu moest ik langs een loket om voor twee euro een kaartje te kopen. Dat kaartje kon je inleveren als je iets in de winkel kocht, of een ijsje of koffie nam. De twee euro werd dan van het bedrag afgetrokken. Bijna iedereen die daar komt neemt volgens mij wel een consumptie, dus waarom dan die entree? Het is zo onsympathiek.

Daarnaast is het een barrière voor gezinnen met een klein budget die met hun kinderen de boerderij willen bezoeken. Die kunnen daar niet altijd geld besteden en nu kunnen ze er niet in. Breek het loket af en maak er een leuk klimtoestel van voor de geiten, is mijn suggestie. Iedereen blij.
Peter de Wit, Amsterdam

Werken in de zorg I

De ervaring van Valentijn de Heer (Het Parool afgelopen zaterdag) lijkt een ongelofelijk verhaal, maar het is toch echt de werkelijkheid. Dit zijn ook mijn ervaringen, met als verschil dat ik binnen een kleinschalige instelling (veertien mannelijke cliënten) heb gewerkt, maar wel met een vergelijkbare doelgroep.

Dat betekende in de praktijk helaas geen legertje aan collega’s wanneer je op je noodknop drukte. Als je geluk had, waren er twee begeleiders die je konden ondersteunen en na negen uur ’s avonds nog maar een. En dan moesten we met z’n tweeën de nacht in, op een club van veertien mannen.

Volkomen onverantwoord, maar dat gaven we als personeel dan ook geregeld aan. Ik zal je de details besparen, maar de angst gewurgd te worden is ook mij niet vreemd.

Nu zit ik vlak voor m’n pensioen uitgevloerd thuis. Ik heb door alle spanningen een hartkwaal ontwikkeld, en heb op de werkvloer (met het boven m’n kracht verslepen van een psychotische patiënt) drie forse bovenbuikbreuken opgelopen. Na drie operaties binnen een jaar, ben ik nog steeds niet de oude.

Door alle spanningen op de werkvloer is ook m’n chronische astma verergerd, zodat ik regelmatig een stootkuur prednison nodig heb. Twintig jaar geleden was ik zo idealistisch begonnen na een boeiende hbo-studie, maar wat is de praktijk weerbarstig.
Ada Schoute, Wijk bij Duurstede

Werken in de zorg II

Ik vind het stuk van Valentijn de Heer te kort door de bocht. Ik werk zelf al twintig jaar in de ouderenzorg en heb niet zulke ervaringen (gelukkig maar). Dit artikel beschrijft alleen de gehandicaptenzorg, wat toch echt een andere tak van sport is.

Mijn man heeft ook in de gehandicaptenzorg gewerkt en hij herkent de verhalen in het artikel wel. Ik wil niet ontkennen dat het er zo aan toegaat in die doelgroep. Maar de zorg is meer dan deze doelgroep alleen.

Door dit artikel wordt het wel erg zwart-wit neergezet. In de ouderenzorg heb ik echt een heel andere ervaring. En heb ik regelmatig momenten gehad waar ik dankbaarheid voelde en wist dat ik goed en mooi werk deed, en nog doe. Ik ben onlangs begonnen aan de opleiding verpleegkunde, maar werkte dus heel lang als verzorgende in verschillende verpleeghuizen, met zowel somatiek, ­revalidatie als pg (psychogeriatrie, oftewel: mensen met dementie).

Er is al zo’n personeelstekort en dit artikel helpt niet om nieuwe mensen te werven. Natuurlijk moet je eerlijk zijn over de situatie binnen de gehandicaptenzorg. Maar zoals gezegd: er bestaat meer binnen de zorgsector.
Sandra Kleisterlee-Scheper, Nijmegen

Meer over