Lale Gül. Beeld Artur Krynicki
Lale Gül.Beeld Artur Krynicki

Op de een of andere manier krijgt het verzet van de boeren veel sympathie

PlusLale Gül

Lale Gül

Is een democratie de perfecte bestuursvorm die je kunt hebben als land? Dat heb ik me in het verleden meermaals afgevraagd, bijvoorbeeld als Erdogan in Turkije de verkiezingen steeds won, ondanks de feitelijke achteruitgang op economisch, cultureel en educatief gebied in het land. Het zal me dan ook niets verbazen als hij de verkiezingen volgend jaar ook wint.

Enfin, ik vraag het me ook af wanneer wij als weldenkend, opgeleid en geëmancipeerd Nederland op het puntje van onze stoel zitten te tandenknarsen tijdens verkiezingsuitslagen in verwante landen, omdat we onzeker zijn over types als Le Pen en Trump – en we weer opgelucht ademhalen als ze nipt verliezen. Respectievelijk zijn dat een antisemiet en iemand die de democratie in groot gevaar bracht door de bestorming van het Capitool aan te jagen en rechters aanstelde in het hooggerechtshof die tegen abortusvrijheid zijn. En elke keer vroeg ik me af: wat als ze de volgende keer wel winnen?

Zo ook deze week bij het observeren van de hoeveelheid steun die de boerenprotesten genieten onder ‘het volk’: te zien in de politieke peilingen, maar ook op internet en in mijn eigen omgeving. De coalitiepartijen verliezen elke week zetels, terwijl met name de boerenpartij groeit als kool.

Op de een of andere manier krijgt het verzet van de boeren veel sympathie, terwijl de transitie die door de politiek is ingezet, wetenschappelijk is onderbouwd, noodzakelijk is en vooral goed bedoeld is voor ons allen: met als doel een gezonde leefomgeving in de toekomst door vermindering van de stikstofuitstoot. Het is mogelijk zelfs een oplossing voor het woningentekort.

Stel nou dat er aan het eind van de dag geen draagvlak is voor vermindering van stikstof. En stel nou dat er ook geen draagvlak is voor vermindering van CO2 in de toekomst. Dat de meerderheid van het volk zegt: ‘boeien’. Wat gaan we doen? Zijn we dan democratisch verplicht het ‘boeien’-beleid uit te voeren, of gaan we ondanks de verkiezingsuitslag het ‘groene’ beleid uitrollen? Is het de democratie of de wetenschap die zegeviert?

In 2016 hadden we in Nederland het Oekraïnereferendum, waarbij de uitslag was dat er geen associatieverdrag moest komen met Oekraïne. De actievoerders van het neekamp, waaronder Baudet die daardoor populair werd en de politiek inging, hebben toen geroepen dat het verdrag een voorstadium is van een toekomstig EU-lidmaatschap, maar dat werd in alle toonaarden ontkend door de premier en dat zou nooit kunnen gebeuren. Nu komt Oekraïne op termijn alsnog bij de EU en is het volk niets gevraagd.

Het is niet langer houdbaar om telkens het één te zeggen vóór de verkiezingen en na een tijdje het andere uit te voeren. Daar prikt men uiteindelijk doorheen en dan wordt de democratische belofte niet waargemaakt. De meer ‘gematigde’ partijen ondermijnen daarmee zichzelf – en vervolgens kunnen we ons weer zorgen gaan maken over de volgende verkiezingsuitslag.

Lale Gül schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? l.gul@parool.nl

Meer over