Roos Schlikker. Beeld Lin Woldendorp
Roos Schlikker.Beeld Lin Woldendorp

Ook bij mij ‘voelde het gewoon goed’

PlusRoos Schlikker

Roos Schlikker

Ik wist een tijd niet waarom het me dwarszat. Ja, de hele bekendmaking werd bekritiseerd en het was ook een hysterisch mediagedoetje, volgens heuse Instagramtradities ingestoken. Dus: dagen van tevoren werd al gemeld dat er Groot Nieuws kwam, er waren foto’s gedeeld die precies niets zeiden maar nieuwsgierigheid wekten, gossippers sloegen aan het speculeren, kortom: lanceringsmissie geslaagd. De lancering van Famke Louises zwangerschap welteverstaan.

En uiteraard ontstond er wat onnodige #ophef. Want Louise en vlam Denzel willen de baby genderneutraal opvoeden. Best hoor, dacht ik, al verwarde het me toen Louise zei dat het ‘genderrevealfeestje genderneutraal zal zijn’. Zo’n festijn waar het bezoek doorgaans ofwel een roze flamoes ofwel een blauw worstje op een minimuffin te kanen krijgt, lijkt me zonder geslacht ingewikkeld. Maar ze zullen er vast iets op verzinnen.

Wat mij betreft schuurde het echter pas bij een interviewstukje waar nauwelijks over is gerept. Het koppel vertelde bewust te hebben gekozen geen test te doen waarmee je afwijkingen kunt opsporen. “We zijn er gewoon van overtuigd dat er niks mis is,” stelde Louise. Haar vriend knikte: “Hoe dan ook houden we het. Het is echt wel een bewuste keuze geweest. En je hebt gewoon gezond geleefd. Dus. En je bent zelf ook gezond.” Louise ging verder: “Er is gewoon niks aan de hand. Ik heb die bevestiging niet nodig. Vroeger deden ze dat ook niet.”

In het laatste heeft ze gelijk. Prenataal testen kon lange tijd in vroege stadia minder goed en was ingrijpend. Op het moment dat een dikke naald mijn zwangere buik perforeerde, was ik al zo ver dat ik mijn dochter had voelen schoppen en haar op echo’s had zien koprollen. Tot bleek dat ze een chromosoomafwijking had die haar zoveel leed zou bezorgen dat deze ‘niet verenigbaar met het leven’ was.

En ja, ik had gezond geleefd en was topfit. Maar zij niet. Ach, wat was ze welkom. Ook als ze het syndroom van Down had gehad trouwens of iets anders. Zolang ze maar gelukkig kon worden, waren wij klaar voor haar. Maar zij was niet klaar voor de wereld.

Ik realiseer me inmiddels: het is de kift. Strontjaloers ben ik op ouders die luchtigjes zeggen dat zij geen test behoeven, dit beargumenterend met een ‘het voelt gewoon goed’.

Bij het meisje dat danste in mijn binnenste voelde het ook goed. En het voelt eveneens goed bij veel kindjes van andere ouders waarna later blijkt dat die doodziek zijn.

Had ik eerder willen weten wat er daarbinnen zo vreselijk mis was? Had ik eerder willen begrijpen dat mijn dochter na de geboorte slechts pijn te wachten stond?

Hell yeah. Liever op tijd een curettage dan noodgedwongen een meisje baren dat sterft in je schoot. Heus: ik gun iedereen de zorgeloosheid van Famke en Denzel. Hun uitspraken zijn wellicht naïef en ongetwijfeld niet kwaadaardig bedoeld. Maar voor zo’n groot publiek insinueren dat testen overbodig is wanneer je gezond leeft en ‘alles is welkom’ zegt, doet zeer. Daar helpt geen muffin tegen, in welke kleur dan ook.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over