Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Om zo geraakt te worden als bal moet heerlijk zijn

PlusMaarten Moll

Het gebeurt in de 49ste minuut.

Op 15 april van dit jaar.

In het Stadio Olimpico in Rome.

AS Roma-Ajax.

De reis van de bal.

Ik waan me in het Stade Vélodrome in Marseille.

Op 4 juli 1998.

Perr Schuurs is -1 en een paar maanden.

Nederland-Argentinië. Kwartfinale WK. 90ste minuut.

Frank de Boer die schijnbaar nonchalant de bal ver op reis stuurt naar Dennis Bergkamp.

Maar nu zit ik voor de televisie, op tweehoog met uitzicht op waar ooit De Meer stond.

En ik kijk naar de slungelachtige Perr Schuurs.

Op de bank begonnen, maar na ruim twintig minuten ingevallen voor de geblesseerde Klaiber.

Schuurs krijgt de bal van een ploeggenoot, nog op eigen helft.

Neemt aan. Klein tikkie naar voren.

Kijkt. Met de bal voor zich. Tijd en ruimte.

De bal wacht.

Wat gaan we doen?

Raak me nou ’s effe lekker.

Schuurs die, alsof hij de smeekbede heeft gehoord, de bal schijnbaar nonchalant op reis stuurt naar Brian Brobbey.

Om zo geraakt te worden als bal moet heerlijk zijn.

(De bal kent verhalen van voorouders over andere reizen, hoe bijvoorbeeld een maagdelijk wit exemplaar op Wembley door Barry Hulshoff werd verstuurd naar Piet Keizer. Wat een schitterende vlucht was dat! Ik wilde eeuwig zo vliegen, schijnt de bal gezegd te hebben.)

Met die intentie.

Niks geen geluksschot.

En daar vloog de gekleurde bal.

O, jaaaaaaaa!!! juicht de bal die al meteen tegen een orgasme aan zit.

In mijn herinnering duurt de reis in Rome ook eeuwig.

Je voelt meteen dat dit niet zomaar een lange bal is.

Lukraak of blind naar voren geramd.

Er zit een idee achter.

De rechtervoet van Perr Schuurs is de beitel die met een klap een meesterwerk uit het marmer slaat. (Dit is een kampioensnummer!)

De bal moet panklaar naar Brobbey.

Dat weten ook de beide AS Romaverdedigers die de bal op zich af zien komen.

Eigenlijk al vanaf het moment dat de bal van de voet van Schuurs vertrekt.

De heren Bryan Cristante en Gianluca Mancini.

Ze kijken. Ze willen met hun blikken de bal afremmen.

De baan van de bal veranderen zodat een van hen hem weg kan koppen.

Doen ontploffen in de lucht.

Maar de bal heeft andere plannen.

Je ziet de paniek bij Cristante.

Mancini staat zo slecht opgesteld dat hij hoopt en bidt dat het niets zal worden.

Hier staat iets te gebeuren.

Na een ruimtereis van net geen vier seconden valt de bal tussen Mancini en Cristante.

Ze hebben geen schijn van kans. (Gelukkig zit Nero niet op de tribune.)

Brobbey, pijlsnel vertrokken na de lancering van de Schuurs 1, werkt de nog steeds intens genietende bal in het doel.

Zien we daar Perr Schuurs echt even naar zijn rechtervoet kijken?

De uitslag van de wedstrijd doet er niet toe.

Dit is mijn Ajaxmoment uit het kampioensjaar.

De geniale reis van de bal.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over