PlusTheodor Holman

‘Om gelukkig te zijn moet je je wereld zo klein mogelijk houden, Theodor’

Theodor Holman

“Volg jij dat nog in Oekraïne?”

Haar 67-jarige stem klinkt breekbaar.

“Ja schat. Ik volg het nog steeds,” zeg ik.

“Ik niet meer. Ze moorden elkaar maar allemaal uit.”

Ik weet dat ze lijdt en daarom nogal kaal is. Mededogen heeft in mijn wereld met herinneringen te maken. Ooit waren we gelukkig – ik denk een uur of drie. Dat smeren we nu al zo’n 46 jaar uit.

We zijn in een klein Italiaans dorpje waar we haar verjaardag vieren.

“Oma, mogen we ijs?” vragen haar kleinkinderen.

Oma wil nee zeggen, maar ik zeg ja en haal een bankbiljet van 10 euro uit mijn zak.

“Nu eten ze straks niets meer in het restaurant,” zegt ze.

“Nou en?” vraag ik.

We lopen samen even de heuvel op.

“Als ik sterf, moet je op Wim letten, hoor,” zegt ze opeens, en direct daarop: “Dat doe je toch niet. Ik ken je. Je maakt je druk om de wereld maar niet om de mensen die je kent.”

“Daar komt het wel op neer.”

“Als Wim een Oekraïense soldaat was, had je hem na mijn dood in huis genomen.”

“Tegen de tijd dat jij sterft, is het alweer vrede.”

Ze schudt haar hoofd, maar zegt niets.

Ze hijgt. De heuvel is iets te steil. We staan even stil.

“Jouw ouders en mijn ouders waren in de twintig toen ze een oorlog meemaakten. Ik zou het vreselijk vinden als ik moet sterven terwijl mijn kleinkinderen in een oorlog zitten,” zegt ze.

“Ik denk niet dat het zover komt.”

“Wim denkt van wel. Hij denkt dat de Russen een atoombom gaan gooien.”

“Nou en?”

“Dat zeg je steeds. Maar dat stelt mij niet gerust.”

“Je kleinkinderen zijn zes en negen.”

“Ik ben banger voor die atoombom dan voor die kanker!”

“Laat mij je geruststellen: alles loopt altijd slecht af, zodat het weer goed kan komen.”

“Zo’n Holman-aforisme waar ik treurig van word. Maar misschien heb je gelijk. Net als jij hoop ik dat Oekraïne wint. Maar ik zie alleen maar verlies. Verlies van dingen waarvan ik hou. Daarom wil ik me niet meer met de actualiteit bemoeien. Om gelukkig te zijn moet je je wereld zo klein mogelijk houden, Theodor.”

“Dat gaat vanzelf.”

“Kijk, daar is Wim met je vrouw… Samen zo’n 130 jaar. Met ons erbij zijn we straks 260 jaar of zo.”

“En nooit volwassen geworden.”

“Dat hoefde niet. Moet tegenwoordig wel.”

Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over