Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Om de realiteit niet klote te laten zijn, moet je er kunst van maken

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

De film Don’t Look Up die ik op Netflix zag, schenkt ons enkele expliciete boodschappen, zoals: men is liever bezig met verkiezingen winnen en het eigen ego dan met de mensheid redden. En: we beseffen niet dat we ten onder gaan als we zo blijven doorgaan. En… Ik kan zo nog wel doorgaan.

Een karretje vol boodschappen met korting.

Het gegeven is dit: er komt een allesvernietigende komeet naar de aarde en hoe reageren de politiek, de pers, de wetenschap, de sociale media en de rest van de aardwezens daarop.

Niet best, kan ik u zeggen. Spoiler: we gaan dan ook ten onder.

Inderdaad: die komeet zou corona kunnen zijn, en de president van de VS lijkt qua gedrag wat op Trump.

Is de film een satire? Waarom moet ik dan niet lachen? Er waren scènes waarom ik moest glimlachen, een kleine trekking van de mondhoeken naar de oren, maar meer ook niet.

De regisseur, Adam McKay (The Big Short) is denk ik niet mijn vriend. Hij hamert er alles zo expliciet in. Hij heeft net als inThe Big Short een goed onderwerp bij de hand, maar hij schreeuwt in je gezicht als een boze onderwijzer.

Toch werd de film mij van verschillende kanten aangeraden.

Er was ook een film die mij werd afgeraden, maar die ik geweldig vond. The Hand of God van Paolo Sorrentino. Wat een heerlijke film. Precies het tegendeel van Don’t Look Up. Ik zou niet kunnen zeggen waar de film precies over gaat. Daar zou ik trouwens best een essay over willen schrijven. Het is een coming-of-ageverhaal van een jongen in Napels ten tijde van Diego Maradona. Een queeste naar wat hij eigenlijk wil zijn en wil worden. Zo prachtig gefilmd. Sorrentino’s scènes zijn mysterieuze korte verhalen die een fijnschilder op het celluloid heeft geconcipieerd. Het openingsshot – een lang droneshot langs de kust van Napels – is indrukwekkend.

De film is onder meer een ode aan Fellini. Vooral aan diens Amarcord.

De stad Napels is Sorrentino’s inspiratiebron, maar hij – en zijn alter ego – moesten er toch uiteindelijk weg. Een zin die voor mij als sleutel werkte was: “Ik hou niet van de realiteit. De realiteit is klote.” Om die realiteit niet klote te laten zijn, moet je er kunst van maken. Film, in dit geval. Of je moet spelen als Maradona. Dat is ook kunst.

Is dat de boodschap?

Geen idee.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over