PlusTheodor Holman

Of we de Oekraïner van de buurman willen zien, hij heeft de mooiste verhalen

Theodor Holman

We gaan bij vrienden op bezoek die een huisje in Frankrijk hebben. Of we de Oekraïner willen zien. De buren hebben namelijk een Oekraïner die ‘klusjes’ doet en ‘die heeft elke dag de mooiste verhalen’.

“Moet hij niet vechten voor zijn land!” vraag ik. Ze schrikken van mijn toon.

“Hij hoeft niet. Hij is zeventig!” zegt Johanna.

“Dus de buren laten een man van zeventig klusjes doen?”

“Hij wil het zelf,” zegt Karel klein.

Even later lopen we naar de eveneens Hollandse buren. Hij: 120 kilo varkensvlees in korte broek. Zij: twee borsten van één meter tien per stuk, beschermd door een gele handdoek. Witte wijn op tafeltje ernaast.

We stellen ons voor, gaan zitten, krijgen ook witte wijn en inderdaad komt even later ‘Stefan’ uit een Russische roman gelopen. Hij heeft een kromme rug, een gebruinde kop, draagt een snoeischaar en er zit iets ouderwets nederigs in z’n begroeting. Of hij even bij ons wil komen zitten.

“En Stefan, heb jij nog wat uit je land gehoord?” vraagt buurman Varken auf Deutsch.

Stefan pakt zijn mobiele telefoon.

En dan begint hij te vertellen terwijl hij foto’s laat zien. Het zijn jonge mannen, neven van hem, achterneven, kinderen van buren. Allemaal dood. Hij geeft zijn telefoon door.

Sommige foto’s zijn van de neven in een kist, andere van jongens in militair uniform. “Hun laatste foto,” hoor ik. Ofschoon ik behaaglijk zit en de witte wijn me goed smaakt en de hete zon op mijn rug weldadig zou kunnen zijn, merk ik dat ik me geen houding weet te geven. Gebombardeerde huizen zijn erg, dode jonge jongens erger.

“Vreselijk hè?” zegt buurvrouw Borsten tegen mij. Zoals zij het uitspreekt, met die harde, kitscherige stem van haar, dekt het woord de lading niet. Ze wil naar een ander onderwerp.

“Zeg, je schrijft boeken hè? Wat vind jij nou van die Ilja Pfeijffer?”

Als Stefan zijn telefoontje weer terug heeft, kijkt hij nog even naar alle jongens. Hij wil iets zeggen, maar kan niet op de Duitse woorden komen en hij wil Johanna niet onderbreken.

Ik antwoord buurvrouw Borsten niet, maar vraag aan Stefan hoe het met hem gaat.

Nicht gut.”

Nee, hij wil niet terug naar Oekraïne. Wat wil hij dan?

“Snel vrede,” zegt hij.

Gaat hij dan terug?

“Nee, mijn Oekraïne was al weg. En is nu ganz kaput.”

Wein?” vraagt buurvrouw.

Stefan staat op en gaat de tuin verder doen.

Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.