Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Nog nooit heb ik me zo thuis en ontheemd tegelijk gevoeld

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

Ik mis de bergen. Ik mis de hete zomerlucht. Ik mis de geur van barbecue en diesel op de markt in de avond.

In de bus van Agadir naar Marrakech vertelde Kemal me over de nieuwe snelweg die net was aangelegd, waardoor deze populaire rit nog populairder en bovendien korter werd. Dwars door de bergen vol arganbomen reden we in drie uurtjes van de groene oase naar de rode stad. Kemal vertelde dat ik verschillende arganproducten mee terug moest nemen naar huis. Ben ik niet thuis dan, vroeg ik grappend.

Je lijkt niet alleen een van ons, je bént een van ons, zei Kemal. Hij had gelijk. In de periode dat ik in Agadir was, werd ik ontvangen en verzorgd als een verloren zoon die was teruggekeerd. Hoezeer ik het zelf ook wilde geloven, het was niet waar. Nog nooit heb ik me zo thuis en ontheemd tegelijk gevoeld.

Ik mis het dwalen. Ik mis de verhalen. Ik mis verdwalen.

In Los Angeles verbleef ik in het oostelijke stadsdeel dat bekend staat om de Spaanstalige bevolking, in de wijk Boyle Heights. Wandelend door de door gentrificatie geteisterde en tevens door verzet en gemeenschap gedefinieerde buurt spraken meerdere mensen me in het Spaans aan en keken verrast als ik zei dat ik van Amsterdam was. Nog verbaasder keken ze toen ik zei waar ik geboren was.

Mijn gids was Isaac, die je, als je niet beter wist, als mijn tweelingbroer zou aanwijzen. Zelfde leeftijd, zelfde postuur, zelfde gezicht. Alleen lagen zijn wortels in Mexico en de mijne in Afghanistan.

Zittend op een plein, met uitzicht op de silhouetten van de Californische bergen, hoorde ik Spaanstalige muziek op de achtergrond. We aten vers gevangen vis toen vanuit de zaak naast ons de geur van te dure koffie onze kant op waaide. Thuis is waar je op elk moment verjaagd kan worden, zei ik.

Isaac stelde me gerust dat thuis is waar het hart is. En dat het hart omringd moet zijn door liefde en eenheid. Hoe kon je zoiets ooit tegenspreken?

Als ik net als Isaac, mijn tweelingbroer aan de andere kant van de wereld, een heel leven onafgebroken op dezelfde plek had gewoond, had ik het geloofd. Mijn thuis, Afghanistan, is niet waar mijn hart is. De scherven van een gebroken hart liggen verspreid over de hele wereld.

Terwijl ik dit schrijf, wandel ik ergens op een onverharde weg in het zuidelijkste puntje van Turkije. De azaan klinkt langzaam op verschillende plekken tegelijk. In de verte stijgt de zee op. Een warme wind waait me welkom.

Ik mis thuis.

Al heb ik nooit precies geweten wat dat is, weet ik precies wat ik mis.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.