Marjolijn de Cocq. Beeld Artur Krynicki
Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Nog bedankt Warner Brothers voor die ‘magical shopping experience’ en het gat in ons vakantiebudget

PlusMarjolijn de Cocq

Marjolijn De Cocq

De eindeloos repeterende omroep kwam meteen weer boven: ‘215 to Lee Valley Campsite, 215 to Lee Valley Campsite, 215 to Lee Valley Campsite.’ En omgekeerd: ‘215 to Walthamstow Central, 215 to Walthamstow Central, 215 to Walthamstow Central.’

Het was de zomer van 2016 en voorafgaand aan een kampeervakantie in Zuid-Engeland brachten we met het gezin een week door in Londen. Een tropische week. Waarbij het geluk was dat we een schattig houten huisje hadden gehuurd op een camping in het hooggelegen Sewardstone. Elke dag konden we de dampende stad onder ons laten en uithijgen bij ons hutje. Om de volgende morgen met de ‘215' weer te dalen naar Walthamstow Central vanwaar de London Underground ons naar de binnenstad voerde.

De hele busrit, ruim 32 minuten met veel haltes en stoplichten, is te zien op Youtube. Er is een fanaat die daar zijn verrassend goed bekeken Bus Journey Recordings plaatst.

Dat ontdekte ik toen ik na het lezen van ‘de nieuwe Nicci French’ online zocht naar het nu zo in trek zijnde Walthamstow. In de thriller De gunst staat een bouwval/creatieve broedplaats in de Oost-Londense wijk centraal waarvan de charismatische spil is vermoord en zijn jeugdliefde verstrikt raakt in het web van de overige bewoners – weer allemaal zeer verdienstelijk en vanouds Nicci French. En elke keer dat ik Walthamstow las, hoorde ik die keurige damesstem met haar ‘215.’

Big Ben, Tower Bridge, London Eye, Hyde Park, Harrods; we deden het allemaal. Maar we hadden vooral gekozen voor Lee Valley Campsite omdat die een goede uitvalsbasis vormde voor een bezoek aan de Harry Potter Studio ten noorden van Londen.

Onze dochter, toen 11, was een vurige fan van eerst de boeken, toen de films. Haar broertje, 9, kreeg van een oude dame met wie we in de ‘215' in gesprek raakten te horen dat hij er met zijn brilletje uitzag als een wee Harry Potter en inderdaad.

Eenmaal in de studio’s, dure tickets vooraf geboekt, raasden ze erdoorheen. Eetzaal van Hogwarts, check. Klaslokaal van Snape, check. Harry’s trapkastkamer, check. Kantoor van Dumbledore, check. Terwijl hun moeder enorm onder de indruk stond te zijn (‘Hier heeft Alan Rickman écht gestaan’) hadden zij met hun vader aan het einde van de tour hun Butterbeer al uitgespuugd.

Toen het echte hoogtepunt: de winkel. ‘A magical shopping experience’ – dank u wel Warner Brothers nog voor dat gapende gat in ons vakantiebudget. Maar wat was dat een gouden week, en wat zou ik mezelf graag met een van de Magic Wands die hier ergens in huis liggen te verstoffen even terug toveren naar de tijd van toen in die ‘215 to Walthamstow Central.’

Marjolijn de Cocq schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over