Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Niemand is bang voor een opgekamde sierpauw met een baardje en flappieschoenen

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Gezag wordt gemaakt.

Vroeger bracht Hare Majesteit wel eens een bezoek aan De Nederlandsche Bank en dan moest mijn vader haar begroeten en haar over zijn afdeling begeleiden. Zijn zenuwen kenden op zo’n dag geen grenzen. Met enige regelmaat kwam ook de minister van Financiën of Economische Zaken naar de Bank en dan moest mijn vader ook met hen praten. Dan waren de zenuwen zo mogelijk nog groter. Hij sprak over ze of het goden waren.

“… en ik zei excellentie, excellentie zei ik, we proberen hier de uitgaven naar het buitenland en de binnenlandse inkomsten tegen elkaar weg te strepen en, weet u excellentie…”

Ik vermoed dat mijn vader, met zijn autoriteitenvrees, bang was dat de minister zou zeggen: “Mijn God, mijnheer Holman, wat doet u uw werk slecht. Ik ontsla u en sluit u op, want u levert wanprestatie op wanprestatie en richt aldus heel Nederland te gronde!”

Tegenwoordig is niemand meer bang voor een minister. Zelfs niet voor een minister-president. Mark Rutte wordt elke dag op radio en televisie beledigd, evenals zijn kameraad Hugo de Jonge, en ondergetekende doet daar van harte aan mee. Voor een potje autoriteiten verbaal in elkaar raggen kunt u mij altijd wakker maken, mits na dertien uur, want daarvoor ben ik nog aan het neststinken.

Maar het gevolg van al dat beuken, vernederen en ironiseren is dat onze hoogwaardigheidsbekleders helemaal geen gezag meer hebben. De één is een nat brood met een brilletje, de ander een opgekamde sierpauw met een baardje en flappieschoenen.

Wie wil daar nou naar luisteren?

Of neem de machteloze pogingen van die Holiday on Ice-ster die, ook volkomen kapot geïroniseerd, smeltende ijspegels uit haar mond laat komen over waardigheid en respect.

Hun gezag is te grabbel gegooid.

Ze hebben dat laten gebeuren.

Ik denk dat zelfs mijn vader, zou hij nog leven en werken, ze met minachting zou hebben bekeken. Gezag is waardeloos geworden.

De vrijwillige teloorgang van Rutte begrijp ik trouwens het minst. Dat hij wéér minister-president wil worden, zou je kunnen zien als vorm van gebrek aan ambitie. Dit kan je al, Mark, wordt het nu niet eens tijd om iets meer van jezelf te eisen? Dat hij dat weigert kan alleen maar betekenen dat zijn eigen oordeel over wat hij tot nu toe heeft gedaan negatief is. Hij wil iets goedmaken. Hij wil iets waarvoor je echt gezag nodig hebt.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over