Maarten Moll Beeld Sjoukje Bierma
Maarten MollBeeld Sjoukje Bierma

Nergens nog kun je rustig lopen

PlusMaarten Moll

We zijn weer ontdekkingsreizigers.

De situatie hier in de buurt: overal wandelaars, de nieuwe pandemie. Nergens nog kun je rustig lopen, of je komt mensen tegen. Zijn het nog de hondeneigenaren die je kent, en die nu frequenter hun hond uitlaten, oké. Maar de paden hier worden nu, vooral in het weekeinde, bevolkt door dagjesmensen.

Heel irritant.

Dus sla ik tegenwoordig vaak zijpaadjes in. Die liet ik altijd links liggen. De nieuwsgierigheid werd vaak al de nek omgedraaid bij het aanzicht van de vaak modderige paadjes. Vieze schoenen kreeg je daarvan.

Vorige week sloeg ik een paadje in van maar een paar meter. Je moet rustig beginnen, nietwaar? Ook omdat ik weleens bij dat gemaaltje wilde kijken. Honderden keren voorbijgelopen, zonder dat de Columbus in mij mij aanspoorde daar eens te gaan kijken.

Nu wel. Op een bordje: Opvoergemaal Ajaxpad. Waterschap Amstel Gooi en Vecht. (Geen wolven of beren tegengekomen.)

Ajaxpad? Nooit van gehoord.

Blijkt dat de route die ik vaak loop met de hond, langs de Oosterringvaart en langs het spoor tot station Diemen, zo heet omdat de supporters van de tegenpartij vanaf stadion De Meer langs dit pad onder begeleiding van de ME op de trein werden gezet.

Stadion De Meer… Dit jaar is het alweer 25 jaar geleden dat Ajax in Zuidoost ging spelen. (Ik heb de ijzeren staaf die doelman Wohlfahrt in zijn nek kreeg nog over het hek zien vliegen.) En er hier geen vijandelijke supporters meer worden afgevoerd.

Het Ajaxpad. Weer iets geleerd.

Maar ik ging ook echt het avontuur aan. Gisteren volgde ik het smalle pad vlak bij het hek dat verhindert dat je zomaar het terrein langs de spoorbaan op kunt wandelen. Het paadje voert linksaf tussen bosschages door richting de geluidsschermen van de A10.

In mijn preavontuurlijke leven zou ik zo’n pad niet snel zijn ingeslagen. (Wanneer ben ik zo geworden?)

Ik zag al resten toiletpapier, lege bierblikjes, en ander zwerfvuil.

Een typisch junkenpad. Verderop waarschijnlijk sporen van drugsgebruik.

Ik liep toch verder, gleed bijna uit, en kwam uit op het beton onder de geluidsschermen.

Troep. Een halve plastic tuinstoel, een afgekloven teenslipper, een natte, grijze hoody, lege blikjes energydrank. Veel hout, plastic. Een pen met het logo van Nuon. (Die stak ik niet in mijn zak.)

Een brandschoon, ongebruikt blauw mondkapje.

Maar geen tekenen van drugsgebruik. Tenminste, geen zilverpapiertjes en naalden. (Bestaat dat nog, heroïne?) Ook geen tekenen van een vuurplaats, en geen matrassen en vieze dekens.

Toch enigszins teleurgesteld liep ik terug, en kwam ten slotte weer uit op het keurige, schone schelpenpad van de Oosterringdijk.

Alwaar ik opging in de meute wandelaars.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over