Lale Gül. Beeld Artur Krynicki
Lale Gül.Beeld Artur Krynicki

Nederland heeft genoeg grond voor huizen – ook voor statushouders – maar gebruikt die niet

Plus

Lale Gül

Ik gun iedereen een huis. Maar een huis is, zeker in Nederland en al helemaal in Amsterdam, een schaars goed waar veel vraag naar is en helaas onvoldoende aanbod van bestaat. En zoals bij alle schaarse goederen houd je dus altijd een groep over die niet in aanmerking komt. De vraag is welke groep dat moet zijn: een pijnlijke keuze. Je kan dus gunnen wat je wilt, iemand krijgt het meer gegund dan een ander.

Een veilig dak boven je hoofd is onze meest primaire behoefte. Moet u zich eens voorstellen dat uw huis en spullen vandaag in de fik vliegen en dat u geen verzekering heeft of hulp krijgt; een vernederende toestand, ik moet er niet aan denken.

Ik heb iets soortgelijks enigszins gevoeld toen ik na mijn boek niet meer welkom was in mijn ouderlijk huis en zonder spullen weg moest. Op de eerste nacht moest ik een docent uit mijn middelbareschooltijd bellen om te vragen of ik bij haar kon slapen, totdat gelukkig de burgemeester me hielp met een tijdelijk onderkomen.

Mensen die huis en haard moeten ontvluchten omdat hun eigen land niet meer veilig is, vaak ook vanwege hun politieke kleur, geloof of geaardheid, en in alle onzekerheid met een klein tasje in Ter Apel verzeild raken, tezamen met lotgenoten uit alle windstreken, gun je natuurlijk bovenal een huis, mits je hart op de goede plek zit. Dat ze vervolgens op een stoel moeten slapen, en dat is niet voor de eerste keer, is een schrijnende situatie die Nederland onwaardig is.

Het kabinet gaat daarom versneld voorrang geven aan statushouders, aldus minister Hugo de Jonge. Dit zorgde voor het tumult dat om de zoveel tijd de kop opsteekt, namelijk de vraag waarom een statushouder ‘van buiten’ meer recht heeft op een sociale huurwoning waar een geboren Nederlander misschien al 15 jaar voor op de wachtlijst staat. Waarna Wilders weer kan roepen dat het eigen volk op de laatste plaats komt en daar electorale garen bij spint, omdat de gefrustreerde Nederlanders die inderdaad niet aan een huis komen zich eindelijk gehoord voelen – terwijl de rest van het politieke spectrum zwijgt.

De oplossing ligt niet in het kiezen voor de vluchteling of de eigen burger: dat leidt af van het echte probleem. We hebben in dit land genoeg grond, maar gebruiken de helft voor landbouw, omdat we op de een of andere manier als piepklein landje een exportland willen zijn dat andere landen voorziet van vlees, zuivel, sierteeltproducten en groenten. Een hoogst onbegrijpelijke situatie. Waarom nemen we niet genoegen met genoeg produceren voor onszelf en gebruiken we de rest van het land om te bouwen?

In Noord-Holland gebruiken we bijvoorbeeld 38 procent van de grond voor landbouw. Daar moeten we eens naar kijken.

Lale Gül schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? l.gul@parool.nl

Meer over