Paul Vugts. Beeld Artur Krynicki
Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

Nabestaanden in zaak-Sjonny W. kregen na jaren wanhoop en verdriet hun Waarheid

PlusPaul Vugts

Paul Vugts

De spanning in rechtszalen is vaker te snijden, maar ik voelde die zelden zoals woensdagmorgen bovenin het gerechtshof aan het IJ. Het hof zou na jaren uitsluitsel geven aan verdachte Sjonny W. én de nabestaanden van drie verslaafde vrouwen die, 26, 30 en 30 jaar jong, de dood in zijn gejaagd.

Op tafel die enorme, klemmende vraag.

Is de doodgewoon ogende Amsterdamse huisschilder een bewezen seriemoordenaar, of had hij de onwaarschijnlijke pech dat een ander de fragiele vrouwen doodde, toevallig steeds nadat hij in een waas van drank en drugs seks met ze had gehad?

Dat alles zich afspeelde in de krochten van Noord en Zuidoost, waar de dealers en junkies hosselen, had de recherche niet geholpen. Betrouwbare getuigen zijn er schaars en de gekste dingen gebeuren er echt.

De rechtbank had Sjonny ruim 14 jaar plus tbs opgelegd voor enkel de moord in 2004 op de Roemeense drugsprostituee Mirela Mos, die vervolgens in zeven delen was gezaagd en gedumpt in vuilniszakken. De rechtbank zag onvoldoende bewijs dat hij in 2003 haar ‘collega’ Monique Roossien al met ingeslagen schedel, verminkt en naakt had geloosd aan de noordelijke boorden van het IJmeer. Zoals de rechtbank evenmin bewezen achtte dat Sjonny, haar vaste dealer, Sabrina Oosterbeek in 2017 heeft gedood en weggemaakt, na hun van roesmiddelen doortrokken seksnacht in zijn flat in Zuidoost. Ze is nooit gevonden, en ‘moorden zonder lijk’, zoals die in ons wereldje oneerbiedig heten, worden niet vaak opgelost.

De inzet bij het hof: alles of niets. Sjonny’s raadslieden hadden integrale vrijspraak bepleit. In de banken achter hem hoopten hypernerveuze nabestaanden op het tegendeel.

Hoe ze zich voelde, had ik Sabrina’s moeder vooraf op de gang gevraagd. Het ging wel, zei ze. Haar gezicht bewees van niet. Toen ik haar jaren geleden interviewde, zaten haar wanhoop en verdriet al zo diep.

Wéér moesten afstandelijke rechters nu oordelen of haar overtuiging dat Sjonny haar dochter dood in een afvalcontainer dumpte, De Waarheid is.

Als rechters hun vonnissen voorlezen, willen ze nogal eens meanderen. Het ene moment lijken ze naar een veroordeling toe te werken, dan weer lijken ze toch te gaan vrijspreken. Nu niet. De ‘raadsheren’, allemaal vrouwen, knoopten in hun arrest stap voor stap alle bewijzen aan elkaar. De zaak van Sabrina was als laatste, toen glashelder was dat Sjonny werd veroordeeld voor het doden en dumpen van de andere vrouwen. Zou het?! Het zou.

Terwijl Sjonny uiterlijk onbewogen werd weggeleid, met bijna 20 jaar cel en tbs op zak, sneuvelden achter hem de coronaregels.

De nabestaanden hadden hun waarheid en je moest een hart van steen hebben om niet met ze mee te voelen.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever. In de Taghi Podcast vertelt hij samen met collega Wouter Laumans over ontwikkelingen in het proces rond Ridouan Taghi.

Reageren? paul@parool.nl.