Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

Mijn zeebodemexpertise reikt niet ver, maar ik herken de dood wanneer ik haar zie

PlusTinkebell

Tinkebell

Om uw kritiek maar meteen de kop in te drukken: nee, ik heb geen last van vliegschaamte. Ik heb me laten steriliseren en zet geen nieuwe mensen op deze aardbol. Daar valt niet tegenop te kortkoudwaterdouchen, flexitariën of europatreinreizen. Mijn voetafdruk is altijd kleiner dan de uwe met uw nageslacht. Dus ik mocht naar het witte strand op een tropisch eiland.

Het antwoord op de vraag waaróm ik precies naar het tropische eiland wilde, ligt voornamelijk in de term ‘tropisch eiland’. Dat, en ik wilde u, met alle respect, niet tegenkomen tijdens mijn welverdiende vakantie. Die missie is geslaagd. Amsterdam was volledig afwezig. Het tropisch eiland was gevuld met Heerlen en de Achterhoek, met als prettig effect dat ik mijn hoofdstedelijke buurtje vol gutmenschen sinds thuiskomst weer extra weet te waarderen.

Ik ga niet zo vaak op vakantie. De keer hiervoor is ruim anderhalf jaar geleden en ik meen dat de keer dáárvoor in 2013 was. Wel ben ik doorgaans veel op reis. Maar dat is werk. En omdat mijn werk het redden van de wereld betreft, tref ik dan niet onopzettelijk behoorlijk veel narigheid. Wanneer ik reis om uit te rusten, is het dus zaak dat ik zoveel mogelijk wereldse ellende omzeil. Een steeds ambitieuzer wordende missie. Ook op een tropisch eiland.

Liggend op het strand ontving ik spraakberichten van een vriendin die iemand probeerde te helpen zijn familie uit Kabul op de Nederlandse evacuatielijst te krijgen. Terwijl ik sipte van mijn cocktail koppelde ik haar aan Ties Huis in ’t Veld en Kati Piri van de PvdA die op hun beurt alles deden om dit te organiseren. Tevergeefs. Toen ik op mijn hotelkamer arriveerde na een dag zwemmen met schildpadden, bleek de familie vermist na een bomaanslag. Twee dagen later, vele paniekberichten verder en het nieuws dat de kennis van mijn vriendin inmiddels zelf richting Afghanistan was afgereisd in de hoop zijn familie te vinden, kwam de update dat zijn moeder en zus de aanslag hadden overleefd, maar dat vader nog steeds zoek was. De wanhoop schreeuwde door mijn telefoon.

Het tropische eiland was ooit ontstaan door steeds verder opkomend lava dat vol groeide met koraalriffen. Deze oase rees uiteindelijk letterlijk boven de zee uit. Een nieuw stuk land omgeven door de amazone van de oceaan.

Ik zocht afleiding van de narigheid en liet mezelf in snorkeluitrusting in het water drijven, starend naar gekleurde vissen. Maar het was zelfs daar.

Mijn zeebodemexpertise reikt niet ver, maar inmiddels herken ik de dood wanneer ik haar zie.

Twee keer met mijn ogen knipperen en ik zag de bekende beelden van een gebombardeerd Aleppo. Alles was grijs. Alles kapot.

Het is goed dat ik weer thuis ben. De wereld schreeuwt dat ik aan het werk moet.

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over