Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

Mijn hemel, in wiens belang is deze moeilijkheidsgraad bij het maken van een afspraak bij de GGD?

PlusTinkebell

Tinkebell

Ik had er nooit zo op gelet, maar het klopt inderdaad dat veel appartementencomplexen, zowel binnen als buiten de stad, niet meer dan vier etages tellen. Dat is, zo vertelde mijn vriendin Iftin tijdens onze jaarlijkse kerst My Little Pony-monopoly-, dans- en pyjamaparty, omdat we in Nederland een wet hebben die een lift verplicht stelt in gebouwen die hoger zijn. Zo’n lift is duur en dus werd er in het verleden vaak niet hoger gebouwd. (Hallo, woningnood.)

Ik moet er aan denken terwijl ik in de trein zit naar (fucking) Alphen aan den Rijn. De enige plek semi-in de buurt waar ik deze week een boosterprik kan krijgen. Om die afspraak zo snel en zo ‘in de buurt’ mogelijk te kunnen maken was honderd keer op F5 drukken op de vaccinatie-afspraakwebsite onvoldoende. Ik moest het moeilijk vindbare afsprakennummer van de GGD bellen (ik geef het u even: 0800 7070) waar ze iedereen onder de 95 proberen te ontmoedigen aan de telefoon te blijven. Dit door een computer die je eerst vijftig vragen stelt waarna, als je níet liegt over je geboortejaar (ook als je echt al aan de beurt bent voor je prik), de verbinding wordt verbroken.

Als je daarna nog in de game bent en je dit level van het spelletje ‘krijg een GGD-medewerker aan de telefoon’ hebt gehaald, wordt je geduld nog even een half uurtje getest in de wachtstand.

Mij lukte het na drie pogingen. Geen slechte score.

Maar mijn hemel, in wiens belang is deze moeilijkheidsgraad? Bestaat er wellicht een causaal verband met al die mensen die sinds het begin van de pandemie voor de GGD hebben gewerkt en vervolgens werden ontslagen omdat ze anders een vast contract moesten krijgen? (Gewoon een vraag.)

Tijdens het kijken van die ene film die iedereen deze week zag (Don’t look up) ergerde ik me mateloos aan de debielerigheid van mensen. Ik overwoog zelfs hem halverwege stop te zetten omdat ik zo veel domheid moeilijk trek.

Een beetje vergelijkbaar misschien, dacht ik terwijl ik Yuval Noah Harari in Wintergasten hoorde praten, met de irritatie die híj had over de ongeloofwaardige manier waarin in Games of Thrones de zogenaamd ‘onverwachte’ aanval van een enorm leger te paard was gesitueerd. Zo’n aanval kán helemaal niet onverwacht komen. Maar belangrijker nog: hoe voeder je je paarden? Hoe geef je je manschappen te eten? Op een ijskoude bevroren plek waar je nog nooit bent geweest? (Harari is ooit gepromoveerd op dit soort details – kijk dit interview terug als je het niet hebt gezien)

Het verschil is dat hij zich ergerde aan een gecreëerd beeld, wat weer een basis kan zijn voor complotdenken. Mijn irritatie ging over de werkelijkheid. Wie checkt de causale verbanden?

Voor het nieuwe jaar wens ik ons wijsheid.

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over