Lale Gül. Beeld Artur Krynicki
Lale Gül.Beeld Artur Krynicki

Mijn boek heet ‘Ik ga leven’ – en toen kwam de pandemie

PlusLale Gül

Lale Gül

We leven in bijzondere tijden en de pandemie vraagt van ­iedereen opofferingen: van het niet meer ­kunnen knuffelen van je ­familie en vrienden tot het verliezen van je inkomen of zelfs mensen om je heen. Van geen normale studententijd kunnen beleven tot slechtere schoolprestaties door leerachterstanden.

Een jaar geleden probeerde iedereen nog het positieve ervan in te zien: we konden bij veel zaken op afstand communiceren, we konden thuis werken in plaats van naar kantoor, we hadden meer tijd om stil te staan bij dingen waar we normaal te druk voor zijn. Dj’s gingen voor het eerst zelf koken en de was doen, topsporters (en vele anderen) ontdekten boeken, bedrijven zagen een kans om innovatiever te worden, wandeldates waren zo verschrikkelijk nog niet, we hadden geen excuus meer nodig om niet naar dingen te gaan waar we eigenlijk geen zin in hadden en van die drie kussen bij het begroeten waren we eindelijk af.

Maar nu zie je dat steeds meer mensen de hoop verliezen: met het opduiken van de nieuwe, nog ­besmettelijker mutatie in Zuid-Afrika lijkt het licht aan het einde van de tunnel steeds kleiner te worden – en dat is ronduit verschrikkelijk.

Ook ik moet offers brengen. En dat terwijl ik me eindelijk heb verlost van het juk van de religie en haar orthodoxe regels. Best ironisch: mijn boek heet Ik ga leven, maar hoe kan ik beginnen met ­leven als de rest van de wereld stopt? Het begon al met de slutty summer die nooit kwam: ik zou naar Lowlands en een paar andere festivals gaan, tot ze op het laatste moment niet doorgingen. Ik zou een Boekenbal meemaken, zou mijn verjaardag deze maand voor het eerst groots vieren en zou na het winnen van de NS Publieksprijs vorige week een ­afterparty meemaken met vrienden.

Het ging natuurlijk allemaal niet door. Ook de ­lezingen en optredens die mijn agenda sierden in alle kleuren van mijn markers, zijn stuk voor stuk afgezegd. Nu staat er een groot kruis op elke bladzij, net zoals in zovele agenda’s.

En toch mag ik eigenlijk niet zeuren; de medische wereld en inmiddels veel andere sectoren hebben wel belangrijker kopzorgen. Terwijl in veel grote steden de pleuris uitbrak en ondernemers, politieagenten en welzijnorganisaties werden belaagd met zwaar vuurwerk, omdat een deel van de ­bevolking in de veronderstelling verkeert dat ze de ­‘Nieuwe Joden’ zijn, zitten de ziekenhuizen vol met mensen aan de beademingsapparatuur en spreekt men, onder anderen Diederik Gommers, over een naderende ‘code zwart’, waarbij sommige mensen straks zorg moet worden geweigerd en ze aan hun lot worden overgelaten. En tegelijkertijd hebben we te maken met een Hugo de Jonge die zegt dat code zwart nog ver weg is.

Op Twitter werd gespeculeerd over de achtergrond van het tuig bij de rellen. Het maakt mij ­eerlijk gezegd geen reet uit wat hun achtergrond is. Wat mij wel uitmaakt, is dat we als samenleving zwaar gefaald hebben in voorlichting en opvoeding.

Lale Gül schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? l.gul@parool.nl

Meer over