null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Luister even wat Peter Pannekoek van mensen vindt die op alle knopjes drukken

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Het gebeurde natuurlijk bij de koffieautomaat.

Ik had me net laten boosteren, en moest een kwartiertje wachten. Voor in de hal was een koffiepunt. Twee tegen elkaar geschoven karren met de opschriften ‘Drink Station’ en ‘Coffee House’.

Op de rechterkar stond een koffiemachine. Ik zette een bekertje onder het tuitje drukte op het knopje Espresso.

Er gebeurde niets.

Ik drukte nog een keer op het knopje Espresso.

Er gebeurde weer niets.

En de koffie begon ook niet opeens te lopen. (Dit is een verwijzing naar de Oudejaarsconference van Peter Pannekoek, die het over het nutteloze indrukken van de knopjes van de fietsersstoplichten had, omdat lussen in het asfalt die stoplichten aansturen. Kijk het anders even terug, het is een heel geestige scène. Overigens drukte ik onderweg naar de priklocatie in de RAI op alle knopjes die ik tegenkwam. Macht der gewoonte. Luister ook even wat Peter Pannekoek van zulke mensen vindt.)

Na de derde keer drukken riep ik een vrijwilliger die een stukje verderop wel koffie stond te drinken. Hij wenkte een collega, en samen bogen ze zich over het koffieapparaat.

Half achter me kwamen een man en een vrouw staan.

“Tjeezisss,” zei de vrouw.

“Ben je chagrijnig?” vroeg de man.

“Ja, ik had zo’n blije prikker.”

“Huh?”

“Ja, zo’n man die me eerst al heel blij en vrolijk uitnodigde in zijn hokje te komen en te gaan zitten,” foeterde de vrouw.

“Wat is daar nou mis mee?”

“Ja, wat denk je? Ik heb straks die ka-u-teevergadering. En ik heb geen goede verklaring voor de slechte cijfers. Dus ik wilde gewoon die prik… Is die koffieautomaat kapot? Nee, toch? Niet ook dat nog, hè?”

“Die man deed alleen maar zijn werk,” zei de man. “Die kan daar toch niet ook chagrijnig gaan zitten wezen?”

“Nou ja, je kunt toch gewoon zonder veel woorden die prik zetten?”

“Die man wist toch ook niet van die vergadering?”

“‘Zit u goed?’ zei hij ook nog. ‘Zit u goed?’ Met zo’n hele vriendelijke intonatie in zijn stem.”

“Dat is toch gewoon heel aardig?”

“Kom op zeg, ik ben toch verdorie geen kleuter? Ik zat gewoon op een stoel! Jens gewoon die naald erin!”

“Er is ook water, zie ik.”

“En toen moest ik me ook nog uitkleden.”

“Hè?”

“Ik had een shirt met lange mouwen aangetrokken vanochtend. Dus die moest uit.”

“Kleedt u zich maar even uit, mevrouw,” zei de man met een stemmetje, en vervolgens schoot hij in de lach.

“Heel lollig, Hans, héél lollig. Is er al koffie?!”

“Stond anders gewoon in de uitnodiging, hoor, dat het handig was om loszittende bovenkleding te dragen.”

“Daarom ben ik niet met je samen.”

“Wat?” (Beetje beteuterd.)

“Omdat je altijd van die onnozele dingen zegt.”

“Nou zeg…” (Heel erg beteuterd.)

Op dat moment begon de koffiemachine enorm veel geluid te maken, schoot de vrouw voor me langs, zette met een klap een bekertje neer, en drukte hard op het knopje Koffie.

Er gebeurde niets. Ook niet toen ze als een bezetene op het knopje bleef drukken.

“Sorry,” hoorde ik Hans achter me zeggen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over