Paul Vugts. Beeld Artur Krynicki
Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

‘Levenslang’, klonk het tegen de oude en nieuwe onderwereld

PlusPaul Vugts

Paul Vugts

Deze week hoorde ik levenslang eisen tegen Ridouan Taghi, vier dagen daarvoor zat ik anderhalve meter achter Willem Holleeder toen hij die ultieme straf kreeg opgelegd.

Dé bedenkelijke iconen van de nieuwe en de oude onderwereld – allebei berecht als kopstukken die nietsontziend rivalen uit de weg lieten ruimen.

Daar houden de gelijkenissen tussen hun processen wel zo’n beetje op.

Rond dat van Taghi, in ‘de bunker’ in Amsterdam-Osdorp, heerst een staat van beleg. Gemaskerde soldaten en even zwaarbewapende agenten waken over de straten, een drone zoemt in de lucht, stoetjes gepantserde auto’s stuiven af en aan, met gillende sirenes.

In ieders hoofd zit vooral ook het excessieve geweld tegen de bovenwereld dat níet op de aanklachten staat, met als dieptepunten de moorden op broer Reduan, advocaat Derk Wiersum en vertrouwensman Peter R. de Vries van kroongetuige Nabil B.

Het ijzeren regime past bij de aanname dat Taghi zint op een extreem gewelddadige bevrijdingsoperatie, mogelijk tijdens zijn transport naar de bunker.

Rond zijn aankomst en vertrek klinkt het onheilspellende geronk van de politieheli, van waaruit duidelijk zichtbaar een lang wapen naar beneden is gericht.

Dan Holleeders proces.

Het is uitgedoofd.

De dranghekken die nog altijd voor de bunker staan, herinneren aan de vervlogen tijden waarin zich daar al bij het ochtendgloren rijen belangstellenden opstelden voor Holleeders zittingen. Ze hoopten nog op de ruime tribune te passen en een glimp van ‘De Neus’ op te vangen. Soms was het domweg vol en moesten ze hopen dat een plekje vrijkwam.

Vrijdag, toen het gerechtshof zijn finale oordeel velde, als apotheose van een proces dat zich jaren had voortgesleept, was het sereen rond het rechtbankcomplex aan de rand van Schiphol waar Holleeders hoger beroep diende.

Kalm surveillerende marechaussees. Wij van de media waren ruim opgekomen, maar niemand verwachtte veel bijzonders. Holleeder zou levenslang krijgen, maar voor hoeveel liquidaties? Dát was de voornaamste kwestie die zoemde in de wandelgangen. Binnen een uurtje kreeg hij de volle laag voor álle onderwereldmoorden op zijn aanklacht.

“Mooi vonnis!” riep een nabestaande achter in de zaal, nadat het ‘levenslang’ weer was uitgesproken. “Pisbak,” siste Holleeder, voordat hij zich gelaten liet afvoeren.

In Taghi’s proces herhaalden de aanklagers dat niet één nabestaande had durven komen – als toeschouwer, om te vertellen over het intense verdriet of om een schadevergoeding te vragen.

Nadat de levenslange straffen waren gevorderd, werd bekendgemaakt dat boven de Extra Beveiligde Inrichting in Vught het luchtruim wordt gesloten om een uitbraakpoging te voorkomen.

Dat zal niet voor Holleeder zijn, die daar bedaagd beseft dat alles over is, maar vanwege die andere ‘Neus’, voor wie het land nog wél siddert.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever. In de Taghi Podcast vertelt hij samen met collega Wouter Laumans over ontwikkelingen in het proces rond Ridouan Taghi.

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over