Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Kjeld Nuis ga ik ook in de gaten houden. Voor je het weet doet die mee aan Het Perfecte Plaatje

PlusNico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn

Ik zit er aan te denken om een speciaal re-integratieprogramma voor topsporters te ontwikkelen. Mensen die een leven lang in een ijshal hebben geleefd of voetballers die vanaf hun 11de ieder seizoen een nieuwe alleswetende trainer voor hun neus kregen, ik ga ze laten wennen aan het gewone leven.

Ik begin met Erben Wennemars. Kijken of ik die in twee jaar tijd zover krijg dat hij niet aan iedereen wil uitleggen hoe prachtig het is om je halve leven te trainen voor gouden medailles. Benieuwd of dat me lukt, Wennemars zover krijgen dat hij niet onrustig wordt als iemand anders een boek leest.

Hij zal protesteren. “Maar hij beweegt niet! Zijn onderrug staat helemaal verkeerd. Op die manier kan je nooit optimaal je lange spieren warm krijgen.” Erben bij de hand nemen en hem dan heel voorzichtig aan het boek laten voelen. Hij zal roepen: “Als het uit is, dan weer lekker sporten” en dan zal ik mijn arm om zijn schouders leggen en zeggen: lezen is sporten in je hoofd, Erben.

Ireen Wüst, allemaal leuk en aardig, op vijf verschillende Olympische Spelen olympisch goud winnen, maar vanaf nu gaan we andere doelen stellen. Bijvoorbeeld proberen te voorkomen dat ze daar de komende 30 jaar in talkshows over moet komen vertellen.

Dus niet in 2046 alwéér met al die medailles om je nek zwaaiend de studio binnen komen wandelen, maar dat ze dan bijvoorbeeld van alles weet over een bepaald dier en dat ze komt uitleggen waarom je dat nooit over zijn buik moet wrijven.

Kjeld Nuis ga ik ook in de gaten houden. Die springt als hij heeft gewonnen en hij post foto’s op sociale media van zijn bed en zijn medailles. Voor je het weet, doet die mee aan Het Perfecte Plaatje en moet hij met andere Ooit Bekende Nederlanders zo kunstzinnig mogelijk een dode eend fotograferen. Ik ben pas tevreden als Kjeld Nuis over zes jaar hoopt dat het gaat dooien.

Maarten van der Weijden wordt de zwaarste klus. Met mijn hele team zal ik hem, in een geluidsdichte kamer, proberen te laten wennen aan stilte. Ik laat hem een puzzel oplossen of hij moet een dag lang met zijn rimpelvoeten in een bak warm water zitten. Daarna applaudisseert er niemand.

Ik ga met Sjaak Swart naar een voetbalveld en dan mag hij een half uur lang aan niemand vertellen dat iedereen zo van hem houdt. Uiteindelijk is het de bedoeling dat ze mij niet meer nodig hebben. Dan heb ik mijn werk goed gedaan.

Nico Dijkshoorn schrijft wekelijks een column voor Het Parool en spreekt zijn bijdragen ook geregeld in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over