Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Keek het terras van Eye uit op Noord, dan waren we hier getrouwd

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

De ondergaande zon schijnt vanavond precies zo in haar gezicht als in de zomer van 2016. Zo, dat het litteken naast haar lichtbruine ogen goed zichtbaar wordt. Wat was haar verhaal?

We zitten op het terras van Eye. Per toeval bijna precies aan dezelfde tafel als waar we onze eerste date hadden, zes jaar geleden. Toen we eerder vanavond uit huis gingen om een theatervoorstelling te bezoeken, stond dit niet op de planning. Dat maakt dit moment nog mooier.

Ik herinner me dat ik na die avond in 2016 meteen wist dat zij mijn vrouw zou worden. Al duurde het nog een lange tijd voor ik het toe durfde te geven. Nog veel te onvolwassen en bovenal bang.

Zij noemt die bewuste zomeravond op het terras van Eye met de ondergaande zon nog steeds niet onze eerste date. Het maakte niet uit hoeveel madeleines ik voor haar bestelde, hoe schilderachtig mooi de lucht was en hoeveel sterren we zagen vallen die nacht, terwijl zij voor me zong op de IJpromenade. Het feit dat ze bijna haar laatste trein miste, ik in de nachtbus pas besefte dat ik een columndeadline had gemist en we later toe zouden geven dat die avond alles zou veranderen, die avond mag niet de eerste date heten.

Dat was, als je het haar vraagt, de week erop toen we spontaan afspraken bij de Burger Bar in de Reguliersbreestraat. En zij mij versloeg met het opeten van het grootste broodje. Als je elkaar probeert te verslaan met burgers eten, telt het pas echt.

Eigenlijk was het bij de eerste fysieke kennismaking op Kwaku al duidelijk. Althans, voor mij. Elkaar in die drukte, zonder bereik op je telefoon, tegen het lijf lopen; dat kon geen toeval zijn. Net zoals we nu op het buitenterras van Eye zitten, bijna precies aan dezelfde tafel als tijdens onze eerste date zes jaar geleden.

Ik overweeg even om madeleines voor haar te bestellen, maar zie ervan af. Sommige dingen zijn mooier om te herinneren dan om te herbeleven.

Over haar schouder zie ik hoe de maan zich boven het water aftekent tegen de donkere lucht. Zij tuurt naar voorbijvarende boten over het IJ. De één te klein voor dit waterverkeer, de ander veel te groot en snel. Op dit wetteloos ogende terrein met wisselende golven en stromingen heerst een chaotische orde.

Achter mij tekent zich een hemel van paarse en oranje verfstreken af. Mensen maken foto’s. Ik fotografeer de blik op haar gezicht en archiveer die in m’n geheugen.

“Zullen we gaan?,” vraagt ze. Ik wil nee zeggen, maar drink m’n groene thee op en knik.

Als het uitzicht van Eye 180 graden de andere kant op keek, naar Noord, zoals het hoort, dan waren we hier getrouwd.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.