PlusTuğrul Çirakoğlu

Jarenlang deed hij niks anders dan alcohol en zoute snacks inkopen

Tugrul Çirakoglu

Voordat ik de plek van overlijden kon schoonmaken moest ik het gebied eromheen leegruimen. Ik verwijderde welgeteld honderd vuilniszakken. Voornamelijk gevuld met lege blikken bier en flessen (sterke) drank. In sommige gedeeltes van de kamer stond het vuilnis tot minstens een meter hoog opgestapeld.

Nadat al het vuil uit de slaapkamer was verwijderd kon ik mij richten op het bed. Althans, voor zover het een bed genoemd kon worden. Het eenpersoonsmatras was zwart geworden van het vuil. Overal zaten grote, diepe scheuren. Alsof het aan flarden was getrokken door een gorilla.

Het matras had een diepe kuil in het midden. Pas toen ik het optilde en aan de kant schoof werd mij duidelijk hoe deze kuil was ontstaan. Op de rode muur achter het matras was een zalmkleurige cirkel te zien. Deze was ontstaan doordat de overledene met zijn hoofd tegen de muur aan had gelegen. Onder de cirkel was een flink stuk hoofdhaar aanwezig, met een dikke streep bloed.

Hij was midden op het matras overleden. Met zijn hoofd en rug tegen de muur aan, en zijn benen leunend over het matras. Het matras was ernstig vervormd. Dit kon onmogelijk gebeurd zijn gedurende de weken dat hij dood in huis lag. Vermoedelijk had hij dagelijks zo gelegen.

Hij had eigenlijk ook weinig keus. In de rest van de woning kon hij niet zitten of staan door de bergen met afval. De keuken, woonkamer en badkamer waren compleet onbruikbaar geworden. Later kreeg ik van zijn buurman te horen dat hij driemaal per dag naar buiten ging om boodschappen te doen. Zeven dagen per week dezelfde routine.

Toen ik de puzzelstukken bij elkaar legde, was ik sprakeloos. Jarenlang deed hij niks anders dan alcohol en zoute snacks inkopen, om vervolgens neer te ploffen op zijn afgetrapte matras en daar zijn dagen te slijten terwijl hij zichzelf het leplazarus dronk.

Aan het einde van de schoonmaak lag er nog wat troep op de vensterbank. Ik pakte een vuilniszak om de laatste stukken rommel weg te gooien. Tussen de lege flessen koffiemelk stond een handvol waxinelichtjes. Hij had stroom in de woning, en zijn plafondlampen werkten. Waarom stonden er uitgebrande waxinelichtjes?

Door alle vervuiling vergat ik haast dat het hier om een mensenleven ging. Misschien wou ook hij af en toe gezelligheid ervaren, en stak dan een paar kaarsen aan terwijl hij moederziel alleen in zijn kamer lag weg te rotten.

Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.