Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Is dit bij Volt-Kamerlid Nilüfer Gündogan ook aan de hand? Misschien

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Toevallig hoorde ik een paar dagen geleden iemand voor de radio zeggen dat Volt-Kamerlid Nilüfer Gündogan zo veel last heeft van doodsbedreigingen dat ze hulp is gaan zoeken. Eergisteren deelde Volt mee dat zij geschorst was wegens ‘grensoverschrijdend gedrag.’ Toen de Volkskrant haar vroeg wat dat was, zei ze niet te weten waar de melding over gaat. “Ik weet niks en mag blijkbaar niks weten.”

Zeventien jaar geleden werd ik bedreigd en kreeg ik ‘lage beveiliging’. Op bepaalde websites kwam mijn naam voor. Omdat ik toen al leed aan digibetia vertelden vrienden van mij dat er jongelui waren die met groot genoegen mijn hals van mijn romp wilden scheiden met een voorwerp dat vermoedelijk niet voldeed aan chirurgische eisen.

Als er toen een microfoon bij mij in de buurt was geweest, had men zeer grensoverschrijdend taalgebruik kunnen opvangen. Had zich een wapenhandelaar aangediend, dan had ik iets leuks gekocht. Gelukkig werd ik beveiligd. In mijn jaszakholster droeg ik als wapen alleen zo’n stinkdeodorant die ik daar wel eens in mijn zenuwen half leeg spoot waardoor ik constant rook of ik net uit een bordeel kwam.

Toen de beveiliging werd opgeheven, liet ik toch ’s nachts de hond uit met de klewang (een hakmes) van mijn vader bij me. Kortom: ik was gespannen, bang en daardoor agressief en had makkelijk een ongeluk kunnen begaan.

Elke bedreiging heeft psychische consequenties. Je bent namelijk voortdurend in de weer met het verbergen en overschreeuwen van je angst, tegenover jezelf en anderen. Wie vreest aangevallen te worden, heeft last van zijn beschaving die geen veiligheid biedt.

Was dit bij Kamerlid Gündogan ook aan de hand? Misschien. Maar de psychische belasting van bedreigingen wordt onderschat, vooral als daar met dedain op wordt gereageerd. Het kan niet anders of dat heeft invloed op politici (Geert Wilders, Sigrid Kaag, Pieter Omtzigt, Thierry Baudet, Mark Rutte, et cetera).

Nu zijn er door de hele geschiedenis heen politici bedreigd. Die hadden daar als oplossing voor dat ze op voorhand mogelijke bedreigers meteen lieten vastzetten en liquideren. Sommige moderne politici – vooral presidenten – doen dat nog steeds. Het zou dus best kunnen dat het effectief is, maar men moet er niet aan denken. Men kan gerust beweren dat alle politici die daartoe zijn overgegaan lijden aan ernstige paranoia.

Ze menen op den duur dat de hele wereld ze bedreigt. En uiteindelijk wordt dat zo. Iedere paranoïcus creëert zijn eigen dystopie. En dus die van ons.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over