Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Is deserteren dan niet de beste keuze? vraagt Oleg zich af

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Oleg zat met zijn kameraden in de tank en dacht: ‘Is het slecht als ik ontsnap? Is het slecht als ik deserteer?’ Ondertussen hoorde hij de granaten die op de tank werden afgevuurd en voelde hij de schokken van de granaten die zijn tank afschoot.

‘Het is de keuze tussen veroordeeld worden tot de dood door mijn land als ik wegren, of gedood worden door de vijand als ik blijf. Is deserteren dan niet de beste keuze?’

Hij keek zijn kameraden in de ogen.

“Ik kap ermee,” zei Alexander die tegenover hem zat. Die gooide het luik open en verdween door het gat. Ging dat gat naar de dood of naar de vrijheid? Hij hoorde schoten.

Er zaten nu nog maar twee mensen in de tank. Hij en Pjotr. De radio viel uit en de aanvoer van munitie stagneerde.

Oleg hoorde steeds meer schoten op hun tank.

“Is achteruitgaan een optie?” vroeg hij aan Pjotr.

“Dat mogen we niet,” zei Pjotr.

“Vooruitgaan is onze dood,” zei Oleg.

“Achteruitgaan ook.”

“En stilstaan?”

“Ook.”

“Dus?”

Pjotr schoot zijn laatste granaten en zette de tank stil.

“We kunnen ons overgeven,” zei Oleg

“Dan schieten ze ons neer zodra we de tank uit komen.”

“Dat mag niet.”

“Wij hebben hen ook neergeschoten. Mocht dat wel?”

“Dat waren nazi’s.”

“Zij zien ons ook als nazi’s.”

“Dan rest ons de dood.”

De soldaten zwegen.

Het werd stiller en stiller. Op een gegeven moment hoorden ze geen granaten meer, geen vliegtuigen. Heel langzaam openden ze het luik. Onmiddellijk hoorden ze het geluid van vogels. Ze zagen vlinders en ze roken de geur van lelies, seringen en rozen.

“Welkom,” zei een lieve stem van een Vrouw.

“Wie bent u?” vroeg Oleg.

“Ik woon hier.”

De soldaten keken om zich heen. Het was er prachtig.

“Willen jullie iets eten? Jullie zullen wel honger hebben.”

De jongens kregen een bord met heerlijk voedsel, wijn en wodka.

“Ik schaam me,” zei Oleg.

“Ik schaam me ook,” zei Pjotr.

“Dat hoeven jullie niet te zeggen, dat weet ik,” zei de Vrouw.

“Ik zie daar in de verte mensen… Wie zijn dat?”

“Ga er maar heen,” zei de Vrouw.

Pjotr en Oleg stonden op en liepen naar de mensen toe.

Het lopen ging zo licht.

“Het is net of ik zweef,” zei Pjotr.

Oleg tuurde naar de mensen in de verte. Die zwaaiden naar hem.

Opeens herkende hij ze.

“Vader? Moeder?”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl