Column

In mijn dromen is onze diepvriesbaby een meisje

James Worthy
James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Soms ben ik bang dat de mens wordt ingehaald door de technologie. Dat onze soort binnenkort met pech op de vluchtstrook staat en dat we aan alle kanten zullen worden voorbijgesjeesd door de prototypes van onze toekomst.

En dat er een oorlog komt tussen de dingen met een hart en de dingen die uit onze hersens zijn geboren.

De mens kan zo'n oorlog goed gebruiken. Misschien is dat wel het hele idee achter technologie. Dat het niet om vooruitgang, maar om verbinding draait, want als de robots, de magnetrons en de auto's straks alles overnemen, zal de mens moeten samenwerken. De overname zal ons voorgoed verenigen.

Soms ben ik blij dat de mens wordt ingehaald door de technologie. Dan ga ik aan de kant van de weg staan en geef ik dat wat mij inhaalt een staande ovatie. Voor de ivf-behandeling sta ik al meer dan een jaar verwonderd naast het asfalt te klappen.

Elke keer dat mijn vrouw en ik de vierde verdieping van het AMC bezoeken, voelt het alsof we door een technologisch wonderland wandelen. Alle machines en alle lichtjes staan in het teken van nieuw leven.

Alle bliepjes en alle piepjes geven hoop. Minuscule hompjes hoop, maar het is hoop. Niets is er zeker, maar knap is het zeker. En ergens in het ­gebouw staat een vriezer waarin onze diepvriesbaby al zo'n tien maanden woonachtig is.

Ik denk vaak aan onze diepvriesbaby. De overgebleven embryo. Onze prachtige laatste kans. Ik vraag me af of de diepvriesbaby zo nu en dan ook aan ons denkt.

In mijn dromen is het een meisje. Ze woont in een flat die van zeshonderd ijsblokjeshouders is gemaakt. Ze heeft een studioappartement op de veertiende verdieping. De verwarming is er altijd stuk en uit haar douchekop komt sneeuw.

Af en toe sluipt ze met haar vriendinnen uit de vriezer en betreedt ze de wereld die op haar wacht. Dan loopt ze door het ziekenhuis op haar mooiste ijsklompjes. Als ze honger heeft kruipt ze in de snoepautomaat die op de gang staat en steelt ze een reep chocola.

Ze is niet bang om gepakt te worden. Ze heeft nog geen vinger­afdrukken, dus de politie kan haar niets maken.

Gistermiddag pakte ze de metro naar mijn vrouw. Ze vloog in een lange tunnel van het laboratorium naar de warmhartigheid. In haar rugzakje zaten wat cadeautjes die ze van haar vriendinnen had gekregen. Er zat ook een brief bij, maar die durfde ze nog niet te lezen.

Ik zag het allemaal gebeuren op de vierde verdieping van het AMC. Dat wat de paus veroordeelt, dat wat de paus als zondig ziet, dat wat voor hem als spelen met het leven aanvoelt, was juist de meest religieuze ervaring van mijn leven. Dichter bij de hemel ga ik nooit meer komen.

Ik heb de brief die in haar rugzakje zit al gelezen. Er staat in dat haar vriendinnen haar gaan missen. Ze wensen haar sterkte. 'Jij zorgde voor vereniging in de vriezer,' staat onderaan de brief.

'Jij was de enige die onze harten kon laten smelten, maar nu lieve vriendin, nu hoef je alleen nog maar je eigen hart te laten smelten.'

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over