Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

In de studio van Ukraine 24 geen nerveuze presentatoren, ze kijken bezorgd, ernstig, er is geen vrede

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Midden in de nacht kijk ik wel eens op Ziggokanaal 502 naar de zender Ukraine 24. Ik moet de filmbeelden interpreteren want van de taal herken ik niets. Althans, soms herken ik een woord: temperatura, soldâ, situatie, interactivi, secretar, general-major – woorden die lijken op de onze.

Wat me fascineert, is dat de nieuwsuitzendingen eruit zien als de onze. Verschil: bijna alle anchors hebben een laptop voor zich. Soms lezen ze iets voor. Misschien het allerlaatste nieuws.

De mannen en vrouwen die het presenteren zijn tiptop gekleed. De studio is goed uitgelicht. Het decor (bloemen op de achtergrond) is wat kitscherig, maar wat geeft dat?

Af en toe veranderen de bloemen in het skelet van een door een bom geraakte woning of een verwoeste tank. Wat ik eigenlijk wil zeggen, maar niet goed durf, is dat het desondanks ‘gezellig’ aandoet. Gezellig, terwijl de reportages vreselijk zijn. Lijken, kapotgeschoten steden, vernietigde tanks, huilende moeders, verlaten kinderen; elke tien minuten een verslag uit de hel, compleet met rook en vuur; een hel die doorgaans verschrikkelijker is dan men zich een hel voorstelt.

Ik ben gewend dat als een land in oorlog is, je een kolonel in beeld te zien krijgt – mitrailleur op het bureau – met achter hem wat trotse manschappen – kalasjnikovs losjes in één hand, allemaal een zonnebril op – die gezamenlijk en onhandig een vlag vasthouden.

Maar in de studio van Ukraine 24 lijkt vrede te heersen. Geen nerveuze presentatoren, ze kijken bezorgd, ernstig. Er is geen vrede.

Er worden korte filmpjes uitgezonden van hoe Oekraïne vroeger was, afgewisseld met beelden van wat er nu gebeurt en uiteraard zien we reportages van het geweldige leger. Er was één verslag met de woorden omikron en covid erin en ik dacht: inderdaad, hoe zit het met covid in beide legers?

Maar wat het nieuws is, wat ze zeggen, weet ik niet. De zender is er voor de Oekraïners in Nederland en dat vind ik een sympathieke service.

Intussen merk ik dat in Nederland de interesse in de oorlog afneemt. (En de dodenherdenking moet alleen voor de Tweede Wereldoorlog zijn.)

In het café ging het niet over de oorlog, ook niet over WO II trouwens.

Het ging over televisieprogramma’s, voetbal, boeken…

Ik liep na de laatste ronde naar huis, deed de tv aan en keek naar de keurige presentatoren van Ukraine 24.

Naar, dacht ik, en toen: Waar kijk ik eigenlijk naar?

Ik vier vandaag Bevrijdingsdag niet.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over