Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Ik zit in een existentiële crisis door Sander Schimmelpenninck

PlusNico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn

Alles ging juist zo lekker. Een week geleden nog vroeg iemand waar ik mijn broek had gekocht. Een maand eerder wilde een man weten welke shampoo ik gebruikte. “Nico, ik ken niet veel mensen die met zo weinig haar op het hoofd toch de suggestie weten te wekken dat er een slagje in hun haar zit. Vertel op. Merk. Wat wrijf jij in je haar?”

Ik herinner mij ook een compliment van zes jaar geleden. Achter de schermen bij DWDD zei Halina Reijn tegen mij: “Leuk jasje, Nico.” Zelf droeg Halina te verwaarlozen weinig, maar ik durfde haar daar niet mee te complimenteren omdat ik toen al voelde dat daarmee in één keer mijn marginale huisdichtercarrière kon worden weggevaagd.

Allemaal leuk en aardig die complimentjes, maar ondertussen zit ik in een existentiële crisis en dat komt door Sander Schimmelpenninck. Hij twitterde enkele weken geleden het volgende: ‘Het beeld bestaat dat alle FvD-stemmers naar Axe meurende Kevins zijn die geen meisje kunnen krijgen, maar deze foto bewijst dat dat slechts een vooroordeel is.’

Op de foto stonden 27 naar Axe meurende Kevins van het FvD.

Meteen voelde ik de grond onder mijn voeten wegzakken. Ik had een half jaar eerder met Sander gewerkt. We waren allebei ingehuurd door een naar Fresh Up meurende grootindustrieel. Ik had, in voorbereiding op onze schnabbel, samen met Sander bijna een half uur lang in één ruimte verkeerd. Ik herinnerde mij dat ik achter hem langs was gelopen.

Doodsangst. Hoe rook ik die dag? Wat kan Sander toen hebben opgesnoven? Qua lichaamsgeur zat ik wel ongeveer goed. Dat kan niet veel anders zijn geweest dan de vertrouwde Dijkshoornlucht, vermengd met gebraden gehakt en dat alles in balans gebracht door een naar Frans zadelhout ruikende eau de toilette van het huis Savage Ridicule.

Zelf rook Sander naar een Noors dennenbos, met een zweem van 12 jaar oude jenever, gedronken uit een dopje door een 3-jarig heel lief ezeltje.

Ik maak mij vooral zorgen over de douchegel. Axe. Iets met zwaar metaal vermengd met bedorven limoenen. Wordt die combinatie mij nu niet fataal? Kan ik als columnist nog wel functioneren? Als Sander in de nabije toekomst op de ramen van het Quotekantoor blijkt te hebben geschoten, hoe kwetsbaar ben ik dan als ik daar iets over wil schrijven?

Komt dat dan niet keihard terug in mijn gezicht als Sander twittert: ‘Het verhaal gaat dat Nico Dijkshoorn ruikt naar de nieuwe geurlijn van Axe, Geslachtsdelen van een Gestorven Eland. Ik kan en wil dat niet bevestigen.’

Nico Dijkshoorn schrijft wekelijks een column voor Het Parool en spreekt zijn bijdragen ook geregeld in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over