Roos Schlikker Beeld Lin Woldendorp
Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

Ik laaf me aan onzin om het andere te vergeten

PlusRoos Schlikker

Roos Schlikker

Rode nagels aan een vrouwenhand. Een hand die misschien kinderen over het hoofd heeft geaaid. Of dikwijls proostte met rode wijn. Een hand die pluisjes plukte van de jaspand van haar man.

Rode nagels aan een vrouwenhand. Ik sluit steeds mijn ogen, kijk toch weer, om vervolgens snel verder te scrollen. Het beeld is onverdraaglijk.

Op zoek naar vergetelheid bezoek ik pagina’s vol flauwekulletjes. Het helpt niet. Pas als ik op twitter zie dat de patatfrietdiscussie weer wordt gevoerd, nemen mijn hersens een prettig zijpaadje. Want de kwestie loopt hoog op. Zeg je ‘patat’ of ‘friet’? Taalpuristen vliegen elkaar erom in de haren.

Gretig op zoek naar meer verpozing, mijmer ik verder over taalwoede. Zelf kan ik slecht tegen aanstelpraters. Op de middelbare zat een meisje dat apart wilde zijn. Ze had zichzelf daarom een Frans accentje aangemeten. Nu ben ik getrouwd met een wandelend accent aigu, maar bij een Nederlandse is het wat potsierlijk wanneer ze vertelt dat ze altijd reist met de metró.

Ik denk erover door omdat ik ergens anders niet aan wil denken en verkneukel me hoe gênant het is te praten alsof je very international bent terwijl je gewoon Harry uit Schin op Geul bent. Eeuwige hoon verdienen mensen die een ‘krwassaaaaaant’ bestellen in plaats van een croissantje. Of die coooooornd beef zeggen, terwijl deze vleessmurrie in het Nederlands gewoon cor-ned bief heet.

Plotseling herinner ik me dat ik een keer een verkering uitmaakte met een ­jongen die Perry Sports uitsprak als “Pejji Spooooojts”. Op z’n Engels dus. Wat totaal debiel was want die sport-­winkel heette vroeger domweg Perry van der Kar (en dus niet Pejji from the Car).

Ook schiet me de kennis te binnen die zichzelf na een vakantie in de Schotse hooglanden een Schots accent had aan­gemeten, waardoor hij nooit meer normaal Engels gesproken heeft en zichzelf voortaan voorstelde als ‘HaaaaimateIamlochbliedeblochloch-man, Ya know?’

Je kunt enorm veel op Mark Rutte tegen hebben, maar dat hij Engels praat met een boertig Nederlandse intonatie neemt me altijd enigszins voor hem in, grijns ik in mezelf. En dan opeens maakt mij hoofd het bruggetje. Wat zit ik nu toch te denken aan flauwekul? De wereld fikt. Rutte. Heeft die al iets gezegd over de burgermoord in Boetsja? En wat haalt het eigenlijk uit of we iets zeggen? Is er iets wat iets uithaalt?

In het licht van lichamen die gevonden worden in heroverde Oekraïense dorpen lijkt ieder woord in iedere taal met elk accent misplaatst. Is het daarom dat ik me laaf aan onzin? En anderen talloze tweets besteden aan patat dan wel friet?

Zou het zo zijn dat we ons nog gretiger storten op kleine ergernissen? Want het betekent afleiding. Afleiding van het beeld dat almaar herhaald werd op het nieuws. Rode nagels aan een vrouwenhand. Een lichaam, als rotzooi achtergelaten door Russische troepen. Er zijn geen woorden om die lading te dekken. We maken ons druk om komma’s en punten, zodat we heel even vergeten dat enkele landen verderop uitroeptekens worden gezet.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over